اتحاد کارگران انقلابی ایران

اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| وضعیت امروز مزد و حقوق‌بگیران در ایران، مصداق بارز گرفتار شدن در میان دو لبه‌ی یک قیچی است. از یک سو، نهادهای تصمیم‌گیر با ادبیاتی که گویی انتخاب دیگری باقی نمانده، جامعه را در برابر دوقطبیِ گرانی یا نایابی قرار می‌دهند؛ و از سوی دیگر، توان خرید عمومی بر اثر تورم مزمن و سایه‌ی سنگین هزینه‌های جنگ و تحریم، به پایین‌ترین سطح تاریخی خود رسیده است.

اظهاراتِ اخیرِ عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس نشان می‌دهد که حتی پیش از بحران‌های نظامی، تولیدکنندگان به دنبال افزایش قیمت بوده‌اند، اما اکنون جنگ به پوششی برای توجیه این فشار اقتصادی بدل شده است. وقتی از افزایش قیمت مواد اولیه سخن به میان می‌آید، در واقع از انتقال هزینه‌ی تمام‌شده‌ی تولید به جیب مصرف‌کننده سخن می‌گوییم. در این چرخه، تنها طرفی که هیچ ابزاری برای افزایش قیمتِ خدمات خود ندارد، حقوق‌بگیر است که دستمزدش با واقعیت‌های بازار فرسنگ‌ها فاصله دارد.

راهکارِ افزایش قیمت به شرط پوشش بیمه، در فضای کسری بودجه‌ی کلان و ناترازی بانک‌ها، بیشتر به یک وعده‌ی نسیه می‌ماند. وقتی از نیاز به یکصد و پنجاه هزار میلیارد تومان بودجه‌ی اضافی سخن گفته می‌شود، سؤال اساسی این است: در صورت عدم تأمین این اعتبار -که با توجه به وضعیت خزانه محتمل است-، چه کسی هزینه را می‌پردازد؟ تجربه نشان داده که در نهایت، این پرداختی از جیب مردم است که حفره‌های بودجه‌ای را پر می‌کند.

تبدیل دارو به کالایی که بقای آن صرفاً مشروط به صرفه اقتصادی است، عدالت اجتماعی را به مسلخ می‌برد. قرار دادن مردم بر سر دوراهیِ داروی گران یا قفسه‌ی خالی، گریز از مسئولیت‌های حاکمیتی در بخش سلامت است. حقوق‌بگیران امروز نه تنها مالیات جنگ و تورم را با سفره‌های کوچک‌شده‌شان می‌دهند، بلکه باید نگران باشند که حقِ حیاتشان (دارو) وجه‌المصالحه‌ی سودآوری کارخانه‌ها و بروکراسی بیمه‌ها شود.

در شرایطی که راه گریزی برای اکثریت میلیونی مزدبگیران باقی نمانده، عاقلانه است که مطالبه‌ی پایان دادن به تنش و جنگ به‌عنوان یک ضرورت حیاتی، در دستور کار جنبش‌های اجتماعی و طبقاتی قرار گیرد. پیوند زدن این مطالبه‌ی عمومی با مطالبات معیشتی، تنها زمانی میسر است که فعالین اجتماعی و کارگری، با بهره‌گیری از تمامی ظرفیت‌ها، در جهت ایجاد و تقویت تشکل‌های مستقل خود گام بردارند؛ چرا که بدون سازمان‌یابی، مزدبگیر در برابر طوفان‌های تورم و جنگ، بی‌دفاع باقی خواهد ماند.

شنبه دوازدهم اردیبهشت هزار و چهارصد و پنج

دو ویژگی اصلی بازسازی مراکز مسکونی ویران شده!

آتش بس شکننده، ویرانی زیرساخت ها، و مطالبات مزد و حقوق بگیران در آستانه ی روز جهانی کارگر