وقتی منابع رسمی مثل وزات کار از بیکار شدن یک میلیون نفر و تاثیر این بیکاری بر دو میلیون نفر دیگر و رسانه های معطوف بر مسایل کارگری از حدود 4 میلیون بیکار خبر می دهند، روشن است که چنین سیلاب بزرگی از بحران با رویکردهای جاری پاسخ نمی گیرد.
این رویکردها بر کمترین دخالت دولت، کمترین صرف بودجه برای حل معضل سونامی بیکاری پس از جنگ و دشوارترین مسیر برای دریافت کمک هزینه بیکاران از بیمه بیکاری آن هم به میزانی ناچیز مبتنی است.
در حالی که اگر فرسایش معیشتی خانوارهای کارگری گرفتار بیکاری با برنامه های ضربتی حمایتی از بیکاران و بازسازی چند لایه سیاست های حمایتگرانه در حوزه بیمه و خدمات مهار نشود، این فرسایش بسرعت به بی ثباتی ساختاری تبدیل می شود.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه