در حالی که آتشبس برقرار شده است، در لایههای زیرین اقتصاد شاهد بحرانی دیگر هستیم، که با بیکاری و کاهش درآمد خود را نشان داده و لشکری از بیکاران برجای گذاشته است. گزارشهای میدانی از شهرکهای صنعتی، کارگاههای ساختمانی و حتی کسبوکارهای دیجیتال، از افزایش کمسابقه ی تعداد بیکاران حکایت دارند. برخی برآوردها تعداد بیکاران را بین یک تا چهار میلیون نفر تخمین میزنند.
در بخش صنعت، بسیاری از واحدهای تولیدی بهدلیل اختلال در زنجیره ی تأمین مواد اولیه، کمبود نقدینگی و کاهش تقاضا، ناچار به کاهش ظرفیت تولید یا تعطیلی موقت شدهاند. کارگرانی که تا پیش از این در صنایع مادر مشغول به کار بودند، اکنون یا تعدیل شدهاند یا با قراردادهای ناپایدار و حداقل دستمزد به کار ادامه میدهند. همزمان در بخش ساختوساز، پروژههای نیمهتمام و توقف سرمایهگذاریهای جدید، فرصتهای شغلی را بهشدت محدود کرده است.
این موج بیکاری تنها به مشاغل سنتی محدود نمانده است. پلتفرمهای آنلاین و کسبوکارهای دیجیتال نیز که در سالهای اخیر بهعنوان یکی از موتورهای اشتغال شناخته میشدند، با کاهش فعالیت و تعدیلهای دستهجمعی مواجه شدهاند. کاهش قدرت خرید، افت تقاضا و نااطمینانی نسبت به آینده، بسیاری از این کسبوکارها را در وضعیت تدافعی قرار داده است.
در حالی که دولت موظف به حمایت از بیکاران است، اما حتی کارگران تحت پوشش بیمه هم به صفهای طولانی دریافت بیمه بیکاری و یارانههای محدود پیوستهاند. طبق آمارهای منتشره شانزده میلیون نفر شمار خانواده های متعلق به بیکاران است. خانواده هایی که صف گرسنگان را افزایش داده اند.
منبع: دیار یاران آزادی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه