
یک دهکده تمام کینه ی انباشته ی خود را بر سر یک انسان آوار کرده است.
دختری جوان با چهره ای رنگ پریده، و لباسهائی که با خشونت دریده شده، به حصارِ چوبی نیمه ویرانی تکیه داده است، به آخرین «سنگر بی پناهی اش».
در برابر او یک هیولای چند سر از جنس توده ی خشمگین ایستاده است.
توده ای که با چوب دستی و مشت های گره کرده او را محاصره کرده اند، لبریز از یک حق به جانبی ی هولناک که در ذهن خود برای اجرای یک حکم مقدس گرده هم آمده اند.
پدرش، دست راستش را به نشانه ی طرد ابدی و لعن بالا برده است.
مادرش بر روی زمین مچاله شده با دستانش صورتش را پوشانده و در حال ضجه زدن است، تجسم زنی که بین غریزه ی مادری و جبرِ عقیده متلاشی شده است.
کودکی خردسال در حال دویدن به سمت معرکه است، تا بذر این تعصب در نسل بعدی نیز کاشته شود.
آسمان تاریکِ تابلو آینه ی درونِ مسخ شده ی این جماعت است.
این یقه و این آستین پاره، سند توحش مردمی ست که خود را نگهبانان اخلاق می دانند.
توحشی که نیازی به دندان های تیز ندارد.
تابلو اثرِ نیکولای پیموننکو (1899) می باشد.
پا نوشت: به یاد روح معصوم رومینا اشرفی و تمام دخترانی که در مسلخ جهل و تعصب قربانی توهمِ آبرو شدند. آنانی که پیش از شکفتن پرپر شدند، تا تندیس پوسیده ی سنت و مردانگی ی بیمار یک قبیله دست نخورده باقی بماند.
نظر شما در مورد این نوشته چیست؟