در حاشیه فاجعه مرگ دلخراش کارگران دهلران

اردوی کار: حوادث یک ماه اخیر و آمارهای رسمی و رسانه‌ای نشان می‌دهند که مرگ و مصدومیت در محیط‌های کار ایران مسئله‌ای گسترده و تکرار شونده است. فاجعه دهلران، با گزارش‌های اولیه درباره نقص ایمنی سرویس پیمانکاری و ضعف نظارت شرکت اصلی، نمونه‌ای برجسته از همین بحران است.

اما ریشه‌یابی آن نباید در فرسودگی تجهیزات، خطای راننده یا کوتاهی یک پیمانکار متوقف بماند. پرسش اساسی‌تر این است که چرا سازوکارهای پیشگیری، بازرسی و پاسخ‌گویی نتوانسته‌اند خطرات شناخته‌شده را پیش از تبدیل‌شدن به فاجعه مهار کنند.

در شرایطی که تورم، بیکاری، قراردادهای موقت و نااطمینانی اقتصادی، کارگران را درگیر مبارزه روزمره برای حفظ معاش کرده‌اند، سازمان‌یابی مستقل برای ایمنی دشوارتر می‌شود. محدودیت‌های تشکل‌یابی نیز می‌توانند این ضعف را تشدید کنند و واکنش‌ها را به اعتراض و مطالبه رسیدگی پس از وقوع حادثه محدود سازند.

▪️در نتیجه، مبارزه برای ایمنی کار را نمی‌توان از مبارزه برای امنیت شغلی، دستمزد کافی، حق تشکل مستقل و نظارت کارگری جدا کرد. تا زمانی که کارگران نتوانند بدون ترس از اخراج و محرومیت، درباره شرایط خطرناک تصمیم‌گیری و اقدام جمعی کنند، بخش مهمی از سازوکار پیشگیری از حوادث همچنان غایب خواهد ماند.

▪️فاجعه دهلران باید فراتر از پیگیری مقصران یک سانحه، به آزمونی برای پاسخ‌گویی پیمانکار، شرکت اصلی و نهادهای نظارتی تبدیل شود؛ آزمونی که نتیجه آن را نه تعداد پیام‌های تسلیت، بلکه اقدامات قابل سنجش برای جلوگیری از تکرار چنین مرگ‌هایی تعیین خواهد کرد.

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟