اتحاد کارگران انقلابی ایران

دیار یاران آزادی |||در تحولات سیاسی و اجتماعی اخیر سه کشور فرانسه ، برزیل و صربستان ، یک ویژگی مشترک و برجسته به چشم می‌خورد: فراتر رفتن اعتراضات از مطالبات صرفاً اقتصادی و معیشتی، و حرکت آن‌ها به سمت نقد ساختارهای نظام سرمایه‌داری و طرح خواسته‌هایی با جهت‌گیری سوسیالیستی. در واقع، نارضایتی از شکاف طبقاتی و سیاست‌های ریاضتی در این کشورها، بستری را فراهم کرده که در آن عدالت اجتماعی و تغییر مناسبات قدرت به مطالبه اصلی تبدیل شده است.
نمود عینی این گسترش مطالبات را می‌توان در ترکیب اجتماعی معترضان و ابعاد گسترده حضور آن‌ها در هر سه کشور مشاهده کرد:
فرانسه: اعتراضات در این کشور تنها به یک قشر خاص محدود نماند و پایگاه اجتماعی بسیار وسیعی را در بر گرفت. بر اساس برآوردها، در یکی از روزهای اوج اعتراضات، آمارهای رسمی حکومتی از حضور ۶۰۰ هزار نفر و آمارهای مستقل و اتحادیه‌ای از حضور بیش از یک میلیون نفر در خیابان‌ها خبر دادند. در این حرکت، طیف گسترده‌ای از جوانان، دانشجویان، دانش‌آموزان، کارگران و لایه‌های فرودست جامعه دوشادوش هم قرار گرفتند و علیه سیاست‌های نئولیبرالی و کاهش دستاوردهای رفاهی دست به اعتراض زدند.
صربستان: در این کشور نیز موتور محرک اعتراضات، جنبش‌های دانشجویی و مدنی بوده‌اند که با پیوند زدن مطالبات صنفی و دموکراتیک به نقد فساد ساختاری و ناکارآمدی اقتصادی، ابعاد تازه‌ای به نارضایتی‌های عمومی بخشیده‌اند.
برزیل: تحرکات خیابانی در برزیل نیز در قالب بسیج گسترده توده‌ای برای دفاع از دولت «لولا داسیلوا»، مقابله با جریان‌های راست افراطی و حمایت از سیاست‌های بازتوزیع ثروت و عدالت اجتماعی شکل گرفت.
در هر سه کشور، بخش‌های وسیعی از احزاب چپ و اتحادیه‌های کارگری نقش فعالی در هدایت این تحرکات ایفا کرده و مطالبات اقتصادی را با خواسته‌های کلان سیاسی پیوند داده‌اند. اگرچه در برنامه و گفتمان این احزاب، جهت‌گیری‌های سوسیالیستی و ضدسرمایه‌داری به وضوح دیده می‌شود، اما پرسش سرنوشت‌ساز و چالش اصلی اینجاست: آیا این احزاب و تشکل‌ها قادر خواهند بود این موج اعتراضی و پایگاه توده‌ای گسترده را به شکل پایدار سازماندهی و متشکل کنند و آن را به یک نیروی سیاسی ماندگار تبدیل نمایند؟
https://t.me/diyareazadi