معلمان در تجمع خود از فقر می گویند و از فلاکت، از سرکوب می گویند و زندان، از زیان های تفرقه و از امید به سازمان یابی مستقل. جامعه آنگاه می تواند بسوی تغییر حرکت کند که معلم صدای خود را و حق انتقاد از هر آنچه و هر آن کس صدای مخالف را تاب نمی آورد، داشته باشد.
بیان دیدگاه