مهمترین نتیجه عملی، تمدید آتشبس تجاری بود؛ آن هم فقط برای دو ماه. توافقی که قرار بود ۱۰ نوامبر منقضی شود فعلاً تمدید شد تا مذاکرات ادامه پیدا کند. اما درباره مسائل اصلی ــ سطح تعرفهها، خرید کالاهای آمریکایی توسط چین، صادرات عناصر کمیاب و محدودیتهای فناوری ــ توافق بلندمدتی حاصل نشد. واشنگتن میگوید چین تعهد خرید ۲۵ میلیون تن سویا را انجام داده، اما در خرید ۱۷ میلیارد دلار سایر محصولات کشاورزی و همچنین تأمین مواد معدنی کمیاب عقبتر از تعهدات است.
در فناوری و هوش مصنوعی نیز بیشتر بر ادامه گفتوگو توافق شد تا حل اختلاف. چین خواهان محدودشدن کنترلهای آمریکا بر صادرات تراشههای پیشرفته است، در حالی که نشانهای وجود ندارد که واشنگتن قصد عقبنشینی عمده از این محدودیتها داشته باشد. دو طرف پذیرفتهاند گفتوگو درباره هوش مصنوعی ادامه یابد، اما حتی درباره نحوه تنظیم و کنترل این فناوری نیز اختلاف دیدگاه دارند.
تایوان همچنان یکی از اصلیترین خطوط گسل باقی ماند. شی از آمریکا خواست با «استقلال تایوان» مخالفت کند و با احتیاط با این مسئله برخورد کند. این فراتر از فرمول سنتی واشنگتن است که میگوید از استقلال تایوان «حمایت نمیکند». نشانهای منتشر نشده که ترامپ این تغییر موردنظر پکن را پذیرفته باشد و مسئله فروش تسلیحات آمریکا به تایوان نیز حل نشده است.
ایران هم در مذاکرات مطرح شد، اما اینجا نیز گشایشی گزارش نشده است. واشنگتن از پکن میخواهد از نفوذ اقتصادی خود بر تهران برای پایان جنگ و بازگشایی تنگه هرمز استفاده کند. چین تاکنون در برابر فشار آمریکا بر ایران مقاومت کرده است. در نشست، شی از بازگشت آمریکا و ایران به آتشبس و سپس مذاکرات صلح حمایت کرد، اما نشانهای وجود ندارد که پذیرفته باشد چین برای تحمیل شروط واشنگتن بر تهران فشار وارد کند.
بنابراین اگر بخواهیم از زرقوبرق مراسم فاصله بگیریم، دستاورد مشخص نشست بیشتر «خریدن زمان» بود تا حل اختلافات: جنگ تعرفهای فعلاً دوباره شعلهور نمیشود، کانالهای مذاکره باز میمانند و دو طرف میخواهند رقابت را مدیریت کنند؛ اما اختلافات بنیادی بر سر فناوری، مواد معدنی کمیاب، تایوان و موازنه قدرت، و همچنین اختلاف درباره نحوه برخورد با ایران پابرجاست.
منابع: رویترز، فایننشالتایمز، وزارت خارجه چین.
بیان دیدگاه