در هفتهای که گذشت، ماشین سرکوب و اعدام حکومت با شتابی بیوقفه به کشتار زندانیان ادامه داد و دستکم یازده تن را به دار آویخت. آمارها نشان میدهند که از ابتدای شهریورماه تاکنون، بالغ بر چهل و پنج زندانی اعدام شدهاند. همچنین در روزهای گذشته، علی زارعی، از آسیبدیدگان چشمی اعتراضات ۱۴۰۱، در زندان قزلحصار به اعدام محکوم شده است.
در همین حال، گزارشها از مرگ مشکوک یک زندانی سیاسی به نام عرفان میرزایی در زندان دستگرد اصفهان حکایت دارند که توسط عوامل حکومت به قتل رسیده است. در خبری دیگر پس از موافقت دیوان عالی کشور با اعاده دادرسی در پرونده علیرضا سپاهی، زندانی محکوم به اعدام در اصفهان، پرونده وی به شعبه همعرض ارجاع شد. با این حال، این شعبه بدون تشکیل جلسه رسیدگی، اعاده دادرسی را نپذیرفت و پرونده را جهت اجرای حکم اعدام به شعبه اجرای احکام ارسال کرد.
بر اساس اطلاعات تکمیلی، ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بوئری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری و مهدی جعفری (خسروی)، هر یک به اعدام و یازده سال حبس محکوم شدهاند. همچنین رومینا رحیمی و میلاد بوئری هر کدام به سی و شش سال حبس، حامد مهرعلیان به بیست و شش سال حبس و ستایش ساعدی، سجاد عابدی و علی بوئری، هر یک به شانزده سال حبس محکوم شدهاند. بر این اساس، مجموع احکام حبس صادرشده برای شانزده متهم این پرونده به دویست و پنجاه و شش سال میرسد. این احکام در مرحله بدوی صادر شده است. ما هفته پیش به این پرونده جمعی اشاره کردیم.جان این زندانیان در معرض خطر است.
شدت گرفتن این سرکوبها و اعدامها به صورت انفرادی و جمعی، بازتاب هراس حاکمیت از اعتراضات سراسری و قیامهای پیشرو است.
وخامت روزافزون بحران اقتصادی، تورم سهرقمی، جهش نرخ دلار به دویست و سی هزار تومان، آغاز گران شدن رسمی بنزین از روز سهشنبه و کوچکتر شدن روزمره سفره کارگران و زحمتکشان، بیش از هر زمان دیگری چشمانداز یک انفجار اجتماعی را ترسیم میکند.
در این شرایط بحرانی، ضرورت استمرار کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» علیرغم تمام مخاطرات و محدودیتهای درون زندان، دوچندان شده است. ما اعضای این کارزار، بار دیگر تمامی نهادهای بینالمللی، وجدانهای بیدار، مدافعان حقوق بشر و لغو حکم اعدام را در سراسر جهان به همراهی و همبستگی فرامیخوانیم.
اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، روز سهشنبه هفده شهریور ۱۴۰۵، در صدوسیوهفتمین هفته متوالی این حرکت اعتراضی، در شصت و دو زندان زیر دست به اعتصاب غذا زدهاند:
زندان قزلحصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرمآباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور و زندان ایرانشهر.
هفته صدوسیوهفتم
سهشنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۵
پانوشت اتحاد کارگران انقلابی ایران: شهریورِ خونین. سی و هشت از قتل عام هزاران زندانی در زندان های کشور می گذرد. جنبش دادخواهی طی سی و هشت سال گذشته اجازه نداده جمهوری اسلامی با پاشیدن خاکستر فراموشی، ماندگاری ی این رخداد بر حافظه ی تاریخی را از بین ببرد.
کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» استمرارِ آگاهانهِ جنبشی است که با تاکید بر مطالبه ی دادخواهی جانهای شیفته، در وحله ی اول خواستار توقف صدور و اجرای احکام اعدام، و در پیِ آن حذف این قانونِ ضدّانسانی و وحشیانه، می باشد.
حمایت و پیوستن به جنبشِ نه به اعدام ادامه ی مسیری است که با مطالبه به رسمیت شناختن حق زنان بر انتخاب پوشش در جنبش زن زندگی آزادی شروع شد. تقویت جنبش نه به اعدام تقویت صف کارگران و مزد و حقوق بگیرانی است که در این زمانه برای بقا، و برای حقِّ زندگی به خیابان می آیند.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه