یاسمین پهلوی، همسر رضا پهلوی، در استوری اخیر خود تصویری از ژاپن مدرن را در کنار کوبا قرار داده و نوشته است: ژاپن هشتاد سال پس از آنکه هدف دو بمب هستهای قرار گرفت، در برابر کوبا پس از هفتاد سال سوسیالیسم. ظاهر ماجرا مقایسه دو نظام اقتصادی و سیاسی است؛ اما انتخاب «بمباران اتمی» بهعنوان نقطه آغاز این مقایسه، آن هم در شرایطی که ایران بهتازگی جنگ و حملات گسترده نظامی را تجربه کرده است، معنایی بهمراتب فراتر از یک شوخی یا جدل ساده علیه سوسیالیسم پیدا میکند.
حتی اگر فرض کنیم هدف مستقیم این استوری دعوت صریح به بمباران هستهای ایران نبوده است، پیام ضمنی آن به اندازه کافی هولناک است: کشوری را میتوان با بمب اتم ویران کرد و چند دهه بعد، برجها، قطارهای سریعالسیر و اقتصاد پیشرفتهاش را نشان داد و نتیجه گرفت که «ببینید، بالاخره پیشرفت کرد!» گویی صدها هزار انسانی که در هیروشیما و ناگازاکی کشته شدند، سوختند، بیمار شدند یا نسلهای بعدیشان با پیامدهای فاجعه دستوپنجه نرم کردند، تنها چند عدد در حاشیه نمودار توسعه اقتصادی بودهاند.
این مقایسه از نظر تاریخی نیز مغالطهای آشکار است. ژاپن به دلیل بمباران اتمی پیشرفت نکرد؛ ژاپن با وجود ویرانی جنگ و بمباران اتمی بازسازی شد. توسعه ژاپن محصول مجموعهای از عوامل اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، صنعتی، نهادی و ژئوپولیتیکی بود. تبدیل یکی از هولناکترین فجایع تاریخ بشر به مقدمهای برای نمایش عکس توکیوی مدرن، یک اشتباه فاحش است.رضا پهلوی نیز در جریان تحولات اخیر بارها از مداخله خارجی استقبال کرده است. در فوریه گفته بود در آن مرحله «فقط یک مداخله نظامی» میتواند موازنه را تغییر دهد، و پس از آغاز حملات آمریکا، پیام ترامپ را تحقق همان «کمکی» توصیف کرد که پیشتر وعده داده شده بود. در مصاحبهای با CBS نیز هنگامی که درباره مسئولیت و تلفات انسانی تحت فشار قرار گرفت، عبارت «جنگ تلفات دارد» را به کار برد.میتوان سرسختترین مخالف جمهوری اسلامی بود، برای براندازی آن تلاش کرد و همزمان گفت جان یک کودک ایرانی، یک کارگر، یک دانشجو، یک سرباز وظیفه یا یک شهروند عادی خط قرمز ماست. مخالفت با جمهوری اسلامی هیچ الزام منطقی و اخلاقی برای استقبال از ویرانی ایران ایجاد نمیکند. کسی که مدعی رهبری دوران گذار و ساختن آینده ایران است، بیش از هر فرد دیگری موظف است میان «حکومت ایران» و «مردم و سرزمین ایران» تمایز بگذارد. / تلخیص مقاله ای در شبکههای اجتماعی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه