اتحاد کارگران: این فریادهای «جنگ، جنگ تا پیروزی»، این شاخوشانه کشیدنهای کسانی که از اقتصادِ «نه جنگ، نه صلح» و دور زدن تحریمها سودهای نجومی میبرند، پشتصحنهای هم دارد که کمتر دیده و شنیده میشود. قربانیان اصلی این سیاستها کارگرانی هستند که صدایشان به ندرت به جایی میرسد. گزارش میدانی ایلنا از بندر شهید رجایی، روایت بخشی از همین صداهای خاموش است:
«چهار ماه است نه سر کار میرویم و نه حتی یک ریال حقوق گرفتهایم. نه اخراجمان میکنند که بیمه بیکاری بگیریم، نه اجازه بازگشت به کار میدهند؛ ما را در یک برزخ نگه داشتهاند.»
«جنگ برای ما کارگرها دو سر باخت است؛ تورم کمرمان را شکسته، اما هنوز ۷۰ درصد حقوق سال قبل را میدهند. کار میکنیم، اما سهممان از این بحران فقط فقر و اخراج است.»
«یکسوم نیروهای بندر را در سکوت اخراج کردهاند. آنهایی هم که ماندهاند، با ماهی ۲۰ میلیون تومان حتی از پس اجاره یک خانه معمولی در بندرعباس برنمیآیند.»
«چهار ماه است خانهنشین شدهام. هنوز یک ریال بیمه بیکاری نگرفتهام. دیروز دخترم دفتر مشق میخواست، نتوانستم برایش بخرم.»
«صاحب شرکت راحت زنگ میزند و میگوید فردا نیا. اگر اعتراض کنیم، اسممان وارد بلکلیست میشود و دیگر هیچ پیمانکاری در بندر به ما کار نمیدهد.»
همسر یکی از کارگران اخراجی: «شوهرم ده سال در آن جهنم کار کرد. حالا چهار ماه است بیکار شده و من برای سیر کردن شکم بچهها مجبورم خانههای مردم را نظافت کنم. ترکشهای جنگ مستقیم به سفره ما خورد.»
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه