همانطور که در هفتههای اخیر شاهد بودیم حکومت بحرانزا و بحرانزی حاکم بر جان و زندگی مردم، اعدامها را گسترش داده است. به طوری که از ابتدای مرداد ماه تاکنون ۳۵ تن را اعدام کرده که یکی از اعدامشدگان کودک و یک تن دیگر زن بودهاست. ۲۸ تن از این افراد در فاصله بین ۶ مرداد تاکنون اعدام شدهاند که ۳ تن از سربداران از معترضان قیام دیماه بودند.
حکومت ولایت فقیه که ادامه حاکمیت خود را در گرو سرکوب و استثمار مردم به خصوص طبقات محروم و زحمتکشان قرار دادهاست به بهانه جنگ، زندگی و معیشت مردم را مورد هجمه سنگین قرار داده است؛ با اقلیتی معلومالحال خیابانها را شبانه اشغال کرده و به ابتذال کشانده و یگانهای زرهی و ایستهای بازرسی را در معابر اصلی مستقر کرده و تلاشی برای توقف جنگ ندارد، زیرا از جنگ واهمه ندارد و تهدید بیگانه برایش به سان هشتسال جنگ با عراق نعمت تلقی میگردد. همه هراس باندهای مختلف حاکم علیرغم اختلافات زیاد از پا گرفتن قیام داخلی است. آنها نیک میدانند به واسطه شهرهای موشکی میتوانند در مقابل آمریکا و اسرائیل تا حد امکان زمان بخرند تا بقای خود را تضمین نمایند.
هیچ کشور و قدرت خارجی علیرغم جنگافروزی حکومت ایران، حامل صلح، دموکراسی، برابری و حقوق بشر برای ایران و منطقه نیست. ما به عنوان مخالفان اعدام طبیعتاً با جنگ و مداخله خارجی نیز مخالفیم و بارها این را اعلام کردهایم.
رفاه، برابری، آزادی، شادی و نفی هر شکل از استثمار و استبداد تنها به دست مردم و قدرت جمعی ممکن است. به خاطر همین مجتبی خامنهای رهبر دیده نشده مستبد، به وصیت پدرش عمل میکند: خدای دهه شصت را فرا میخواند و جرثقیلهای اعدام را به خیابان میآورد تا جان امیرحسین صفری و ابوالفضل سپاهی را در ملاءعام بگیرد و جوان ۱۹ ساله، آروین خیرخواهان که از شور زندگی مملو است را در شاهرود اعدام میکند و کشتار و قتل عام دی ماه را به این شکل ادامه دهد تا مانع هر شکلی از اعتراض برای تحول انقلابی و بنیادین باشد و نمایندگانش در نماز جمعه و صدا وسیما از ثمرات اعدام میگویند و جلادان را ستایش میکنند. حال هر وجدان بیداری به این میاندیشد که اگر این جوانان معترض مجرم و قاتل بودند و در انظار عمومی به دار کشیده میشوند، چرا دادگاهای آنها علنی برگزار نشده و مخفیانه شکنجه و محاکمه میشوند؟!
اما در مقابل درون زندانها شاهد مقاومتی ستودنی هستیم زندانیان مقاوم و مبارز به اشکال مختلف به روند سرکوب در داخل و خارج زندانها اعتراض میکنند به انفرادی میروند و تبعید میشوند اما تنها وقتی به ظاهر ساکت میشوند که بالای دار میروند و جاودانه میشوند.
این مقاومت مختص زندانیان سیاسی نیست. در دو هفته گذشته، ۱۵۰۰ نفر از زندانیان واحد دو زندان قزلحصار با ارادهای فولادین بیش از دو هفته اعتصاب غذا کردند و تا عوامل زندان و دادستانی حاضر به تعهد برای توقف اجرای احکام نشدند دست از اعتصاب نکشیدند. از سوی دیگر در ۵۹ زندان کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» با همبستگی ادامه دارد و ما زندانیان عضو کارزار با تشدید اعدامها ارادهمان برای ادامه کارزار قویتر شدهاست. با توجه به وضعیت فعلی و اینکه روزانه یکی از معترضان از جمله بازداشتیهای دی ماه را اعدام میکنند؛ طرح مساله اعدام برای افکار عمومی ضروری است؛ زیرا اعدام به معنای «سلب حیات» و خشونتی دولتی است و در ایران هر اعدامی با هدفی سیاسی و برای ایجاد رعب و وحشت است واکنون تهدید این عمل ضد انسانی تمام جامعه ایران را فرا گرفته است.
لازم میدانیم از تمام سازمانها، احزاب سیاسی، نهادهای حقوقبشری، صنفی و مدنی و از جمله بازنشستگان و شخصیتهای داخلی و بینالمللی به خاطر مخالفت با اعدام به صورت عام و حمایت از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» تشکر و قدردانی نماییم. اما در کمال فروتنی، با توجه به موارد فوق ما انتظار داریم احزاب، سازمانها، جریانهای سیاسی، حقوق بشری، صنفی و مدنی که مخالف اعدام هستند در دفاع از «حق حیات» و «نه به اعدام» بدون اما و اگر عمل کنند.
(ادامه متن بیانیه هفته صدوسیودوم در پست بعد ⬇️)
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه