اتحاد کارگران انقلابی ایران

تا نت خوبه براتون بگم که اوضاع زندان سپیدار اهواز از دی‌ماه ۱۴۰۴ تا امروز برای معترضین خیلی بدتر از چیزیه که خودم تجربه کردم.

در دی‌ماه تا امروز، بازداشتی‌ها رو توی نمازخونهٔ زندان نگهداری می‌کردن/ می‌کنن. هیچ حقی برای ملاقات، هواخوری، وسایل گرمایشی یا سرمایشی نداشتن، و حتی دسترسی به توالت بیشتر از سه بار در طول روز نداشتن. گزارش بچه‌ها نشون می‌ده که خیلی‌هاشون آثار ضرب و جرح شدید داشتن. حتی نحوهٔ جلب‌شون هم عجیب بوده؛ مثلاً یکی از بازداشتی‌ها رو بعد از دستگیری با موتور بردن زندان و تحویل دادن.
همون‌طور که می‌دونید، زندان اهواز کانون اصلاح و تربیت برای دخترای زیر ۱۸ سال نداره، برای همین کودکان هم کنار بزرگسالان نگهداری می‌شن. زندانی‌ها آب آشامیدنی کافی و غذای مناسب نداشتن.
الان هم بازداشتی‌های جدید در زندان سپیدار در شرایط مشابهی هستن. این جداسازی که سازمان زندان‌ها از دی‌ماه انجام داده، اصلاً تفکیک جرائم نیست؛ فقط شکلی از کنترل بیشتر و آزار و شکنجهٔ سیستماتیک است. زندانی‌های سیاسی رو به بدترین شکل از بقیه جدا کردن، توی جایی بدون نور طبیعی، بدون آب خوردن کافی، بدون دسترسی ۲۴ ساعته به توالت و حمام. حتی نداشتن این امکانات پایه رو به عنوان بخشی از شکنجه اعمال می‌کنن.