حدیث دارو درمان؛ هرچه بگندد نمکش می زنند –  وای به روزی که بگندد نمک

خبرهای روز ||| در حوزه ی دارو و درمان اکنون جائی ایستاده ایم که الویت بندی مسئولین مملکتی با نیازمندی های مردمِ حقوقِ ثابت بگیر در یک جَوال نمی گُنجند. با توجه به ثابت بودن دریافتی مزد و حقوق بگیرانِ شاغل و بازنشسته افزایش قیمت دارو بخش بزرگی از درآمد آنها را از آنها می رباید. این مشکل در نزدِ انبوه بیکارشدگان مضاعف است.

 با توجه به سخنان عضو کمیسیون بهداشت مجلس دیر زمانی نخواهد گذشت که چرخه ی ساخت و تهیه ی دارو از کار بایستد. به گفته ی جمالیان داروخانه های بخش خصوصی برای پاس کردن چک ها و بدهی های خود ناچار به فروش مسکن و دارائی های شخصیِ خود شده اند. وی می گوید در حال حاضر مطالبات مراکز درمانی از بیمه خدمات درمانی تقریباً از مهرماه سال گذشته و از بیمه تأمین اجتماعی از آذرماه سال گذشته پرداخت نشده و این در حالی است که با افزایش قیمت داروها، داروخانه‌ها مجبورند دارو را به‌صورت نقدی خریداری کنند.

جدای از این افزایش تورم شرایط را سخت تر از گذشته کرده است. داروخانه ها برای خرید داروهای فروخته  شده ی خود بایستی پای قرض و قوله بروند تا با پرداخت چندبرابری قیمت، داروی فروخته شده را دوباره تهیه کنند.

 در سوی دیگر دولت و تامین اجتماعی در تامین نقدینگی برای پرداخت بدهی خود به داروخانه ها با مشکل بزرگی روبرو هستند. کمبود نقدینگی در حوزه ی تولید دارو هم تاثیر مخرب خود را گذاشته است. پانصد و هفتاد میلیون دلار ارز برای واردکنندگان و تولید کنندگان دارو در نظر گرفته بودند، ولی پنجاه درصد شرکت ها به دلیل کمبود نقدینگی برای دریافت ارز مراجعه نکردند. یا اینکه مصوب کرده بودند که هشتاد همت برای پرداخت بدهی دانشگاه های علوم پزشکی پرداخت کنند، اما تا آخر سال تنها پنجاه درصدِ این مبلغ تامین اعتبار شد.

به گفته ی جمالیان سوء مدیریت و بوروکراسی حاکم هم مزید بر علّت شده اند. شواهدی وجود دارد که علیرغم تامین بودجه از سوی دولت، هماهنگی بین بیمه ها و سازمان برنامه ی و بودجه برای پرداخت بدهی داروخانه ها بیش از یک و ماه و نیم زمان می برد.

بیان دیدگاه