ترجمه صحبت های آیلا نویدی، در سی وهفتمین دوره اهدای جایزهٔ مولیر ( تئاتر) هنگام اعلام و معرفی برنده جایزه مولیر بهترین نویسنده نمایشنامه:
سلام و شببخیر به همگی. بسیار مفتخرم که جایزه «مولیر» بهترین نویسنده را اهدا میکنم و به ستایش کسانی میپردازم که مینویسند، روایت میکنند و جان ما را صیقل میدهند. گاهی وظیفه ما هنرمندان است که پژواک صدای کسانی باشیم که صدایی ندارند.
از همین رو، میخواهم کلمات یک زن ایرانی را با شما به اشتراک بگذارم؛ کلماتی که او موفق شد بهرغم قطع اینترنت توسط جمهوری اسلامی که بیش از ۶۶ روز به طول انجامیده، به ما برساند.
دوازدهم فروردین ۱۴۰۵ – (اول آوریل ۲۰۲۶)، آغاز جنگ.
بعد از تمام بلاهایی که سرمان آوردهاند، این وضعیت باید تمام شود. شش روز بعد؛ وقتی بمبها میبارند، تا وقتی روشنایی هست، طاقت میآوریم. اما وقتی در تاریکی مطلق فرو میرویم، در حالی که دخترم را در آغوش دارم، حس میکنم همین حالا هم در تابوت خودم هستم.
و آخرین پیام او: بله، اوضاع آرامتر شده، اما ما به گروگان گرفته شدهایم. اگر زیر بمبها نمی میریم، جمهوری اسلامی ما را خواهد کشت. تو چطوری؟ خوبی؟
این تنها یک صداست؛ از میان میلیونها صدایی که میان بمبارانهایی که گویا برای «آزادی» آنهاست و رژیمی تروریستی که هر روز بیشتر مردمش را سرکوب و اعدام میکند، به دام افتادهاند.
ایرانیان هر روز صبح با خبر اعدامهای تازه از خواب بیدار میشوند. از ابتدای امسال تاکنون، بیش از ششصد نفر به دار آویخته شدهاند. دیروز نامشان ناصر بکر زاده و محراب عبدالله زاده بود؛ جوانانی بیست و شش و بیست و هشت ساله.
من از خود میپرسم و از همه ما میپرسم: ما کجاییم؟ ما که کشور «حقوق بشر» هستیم، چه میکنیم؟
با وجود سرکوب، شکنجه، اعدام و بمب، مادران داغدار در میان گریه میرقصند و زندانیان سیاسی برای رهاییِ ذهنشان شعر میخوانند. امید واقعی خودِ آنها هستند؛ شجاعت و ایستادگی آنها.
من هم مثل شما به قدرت واژهها و توان آنها ایمان دارم؛ قدرتی که ما را بیدار میکند، به پرسش وا میدارد، تکانمان میدهد و به ما نیروی امیدواری و مقاومت میبخشد. ما هنوز از موهبت «آزادی» برخورداریم و باور دارم که این آزادی، ما را فرا میخواند تا در برابر فاشیسم نوین ایستادگی کنیم. آزادی ما را فرا میخواند تا همواره در کنار ملتها بایستیم.
این جنگ روزی به پایان میرسد و این رژیم روزی فرو خواهد ریخت. اما قصههای ما، شعر ما، هنر ما، موسیقی ما و انسانیت ما زنده خواهند ماند.
زن، زندگی، آزادی
پانوشت: *آیلا نویدی که خود در سال ۲۰۲۴ با نمایش «۴۲۱۱ کیلومتر» ، نمایشش برندهٔ دو جایزهٔ مولیر شد.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه