اتحاد کارگران انقلابی ایران

در خیابان‌ها، زندگی انگار هنوز نفس می‌کشد. پارک‌های تهران در صبح‌های روشن بهاری پر از خانواده‌هایی است که دور بساط نشسته‌اند، جوان‌هایی که ورزش می‌کنند و کافه‌هایی که صندلی‌هایشان خالی نمانده است. مغازه‌ها بازند، رستوران‌ها کار می‌کنند و اداره‌های دولتی هم هنوز سر پا هستند.

امّا پشت این تصویر آرام و روزمره، هراسی سنگین در دل بسیاری از ایرانیان خانه کرده است؛ هراسی از آینده‌ای که شاید از خود جنگ هم فرساینده‌تر باشد.

گزارش رویترز از ایران، تصویری از جامعه‌ای به دست می‌دهد که می‌کوشد وانمود کند زندگی ی عادی ادامه دارد، اما در واقع این جامعه زیر فشار همزمان ویرانی جنگ، بحران اقتصادی، قطع اینترنت و خاطره سرکوب خونین اعتراض‌های ژانویه، به شدت خسته و زخمی است.

بسیاری از کسانی که با این خبرگزاری گفت‌وگو کرده‌اند، می‌گویند آنچه بیش از همه آنان را می‌ترساند، نه فقط روزهای جنگ، بلکه روزهای پس از آن است؛ زمانی که شاید حکومت، اگر به توافقی با آمریکا برسد و از فشار خارجی موقتاً آسوده شود، بار دیگر فشار را بر جامعه بیشتر کند.