سخنان مجید کریمی، عضو انجمن صنفی کانون معلمان کوردستان – سنندج در روز ۱۲ اردیبهشت؛ روز جهانی کارگر و روز معلم

من بە عنوان عضوی از انجمن صنفی معلمان کوردستان شاخە سنندج صحبت می‌کنم. این مناسبتها برای این نیست کە دور هم جمع شویم و برای هم دست بزنیم و نقل و شیرینی پخش کنیم. هرکدام از این روزها (کارگر و معلم) تاریخی پر از درد و رنج و خون داشتەاند.

در چنین روزی حدود صد و چهل سال پیش کارگران در امریکا بە خیابان آمدند برای دستمزدی عادلانەتر و زندگی انسانی‌تر، تا اینکە موفق شدند هشت ساعت کار در روز را در قانون بگنجانند نە اینکە دوازده تا هیجده ساعت کار کنند با دستمزد اندک. همە این دستاوردها در سایە ایجاد انجمن و اتحادیە صورت گرفتە، بەتنهایی کاری از کسی بر نمیاد در برابر کارفرما، اتحادیە و انجمن قدرت است.

این روز را بە پدران و مادرانتان تبریک بگویید. بە مادرانی کە خانەدارند و در خانە کار می‌کنند.

در سال ١٣٤٠ شمسی فرهنگیان نیز با دعوت اتحادیە آنوقت معلمان بەخیابان آمدند تا نسبت بە کمی ی دستمزد خود اعتراض کنند اما با خشونت نیروهای پلیس و تیراندازی شخصی بنام ناصر شهرستانی یکی از معلمان بنام دکتر ابوالحسن خانعلی کشتە شد، معلمان بە اعتراضات ادامە دادند و توانستند ناصر شهرستانی را برکنار کردە و یکی از اعضای اتحادیە معلمان بنام محمد درخشش را بە وزارت رساندە و سطح دستمزدشان را با مهندسان برابر کنند.

همە این موفقیتها در سایە ایجاد انجمن و اتحادیە صورت گرفتە، فردا روز شما هم وارد بازار کار می‌شوید، حتما بە دنبال ایجاد و یا پیوستن بە انجمنها و اتحادیەها باشید.

بیان دیدگاه