اعدام چهار زندانی سیاسی کرد به نامهای محسن مظلوم، محمد فرامرزی، وفا آذربار و پژمان فتحی دوشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۲ در زندان قزلحصار به اجرا در آمد. روز یکشنبه ۸ بهمن خانوادههای آنان سراسیمه خود را از کردستان به تهران رساندند، تا جگرگوشه گانشان را در اوین در آغوش بگیرند و شاهد آخرین ساعات زندگی آنان پیش از رقص مرگشان باشند. خانوادهها در حالی به ملاقات عزیزانشان شتافتند، که در تمام مدت این ۱۹ ماه که این زندانیان سیاسی محبوس بودند، زیر شکنجه و فشارهای شدید بوده ؛ خانوادههای آنان از وضعیت شان بی خبر نگه داشته شده و حق ملاقات نداشته اند. ۱۵ فعال مدنی شجاع در مقابل زندان اوین این خانوادهها را همراهی کردند .
محسن مظلوم، پژمان فاتحی، وفا آذربار و محمد (هژیر) فرامرزی اول تیر ۱۴۰۱ در ارومیه بازداشت و در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به اتهام «محاربه و جاسوسی» به اعدام محکوم شدند و بستگان آنها گفتند که این احکام ظرف مدت ۲۴ ساعت در شعبه ۹ دیوان عالی ایران به تایید رسید.
پس از ماهها شکنجه سخت جسمی و روحی، اعتراف اجباری این چهار زندانی از تلویزیون ایران پخش شد تا نشان بدهد آنها جاسوس موساد هستند.
بنا به اظهارات خانوادهها، روحیه این جانباختگان قبل از اعدام عالی بوده و آنها بر راه مبارزاتی شان تاکید کرده اند. جاویدنام محمد فرامرزی در آخرین ملاقات خود خطاب بە خانوادهاش، گفته بود: «داوطلبانه راهمان را انتخاب کردیم، داوطلبانه هم ادامه دادیم، چیزی وجود ندارد که بشود از آن ترسید»
اعدام این ۴ جوان کرد پس از آن صورت گرفت که جامعه هنوز خشمگین اعدام محمد قبادلو و فرهاد سلیمی بود. و ۶۱ زندانی سیاسی زن در اعتراض به این اعدامها دست به اعتصاب غذا زده بودند و بسیاری از این اعتصاب غذا حمایت کرده و به آن پیوسته بودند. و در شنبه و یکشنبه قبل از اعدام در ۳۰ شهر جهان علیه اعدام تظاهرات صورت گرفته بود. نهادهای حقوق بشری هم نسبت به احکام اعدام این ۴ جوان اعتراض کرده و خواستار لغو اعدام شده بودند. اعدام این ۴ جوان در حالی صورت گرفت که بند ۴ زندان قزلحصار روز ۸ بهمن نسبت به اعدام این ۴ جوان اعتراض کردند. دو نامه سرگشاده از سوی زندانیان قزلحصار برای جلوگیری از اعدام منتشر شد. خانوادههای دادخواه بسیاری در کردستان خواستار لغو حکم اعدام شده بودند. خانوادههای خاوران هم اطلاعیه داده و خواهان لغو اعدام شده بودند. اما جمهوری اسلامی بی اعتنا به این همه واکنش اعتراضی این ۴ جوان را اعدام کرد که بگوید، اهمیتی به این اعتراضات نمی دهد و چنین واکنش هایی سر سوزنی برایش اهمیت ندارد. اما این درست همان جایی است که دیکتاتور اشتباه می کند و برای بقای حکومتش قدمی را بر می دارد که به عمر رژیمش نمی افزاید بلکه زمان سرنگونی اش را نزدیک تر می کند. این رژیم که در این ۴۴ سال همیشه با خون ریختن سر پا مانده، فکر می کند این بارهم با خونریزی بیشتر دوام حکومتش را تضمین می کند. اما این فقط یک اشتباه محاسباتی است. واکنش جنایتکارانه و ابلهانه ای که حکومت نشان داد فقط خشم و کینه و نفرت مردمی را زیاد می کند که سال گذشته تا یک قدمی سرنگونی رژیم پیش رفته اند. این میزان خشم ثابت و بی حرکت نمی ماند و فوران می کند. همه دیکتاتوری ها در پایان عمرشان روند معکوس رخدادهای اجتماعی در فعل و انفعال با حرکت های حکومت نسبت به اوایل زمامداری شان را درست تشخیص نمی دهند. آن چه پس از قتل عام زندانیان سیاسی در سال شصت و هفت به تدوام حکومت انجامید، این بار آن را به سقوط می کشاند.
تشدید سرکوب و افزایش اعدامها در چند ماه اخیر نشان می دهد آنها خیال دارند خدای دهه شصت را حاضر کنند. ولی این فقط یک خیال است و بیشتر نشان دهنده خواب های آشفته یک دیکتاتور است که به پایان خود نزدیک شده است. همانطور که هیتلر هم قبل از سقوطش هنوز در فکر کشورگشایی بود و باور نمی کرد زمان سقوطش فرا رسیده است. هر چه بیشتر اعدام کنید مرگتان زودتر فرا میرسد. جنبش انقلابی مردم که زیر پوست جامعه نفس می کشد، با خشم انباشته شده در پی اعدام های سراسیمه حکومتی مسلما با سازماندهی و هوشمندانه تر از قبل دوباره ظاهر خواهد شد. و مردم ضحاک را به زیر خاک خواهند کشید.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
برای خشم انباشته مردم از اعدام های انتقام جویانه حکومتی | سایت سیاسی،خبری خاوران پاسخی بگذارید لغو پاسخ