اتحاد کارگران انقلابی ایران

اتحاد کارگران انقلابی ایران: منابع صندوق های بازنشستگی بشدت تحلیل رفته و خطر فروپاشی صندوق ها تشدید شده است. دلایلش روشن است: اولا نسبت اشتغال به بازنشستگی با توجه به بحران عمیق اقتصادی، رکود تورمی مزمن و تحریم ها در سطحی است که به جای تامین موجودی مورد نیاز صندوق ها دائما موجودی صندوق ها را به تحلیل می برد. ثانیا صندوق ها تحت کنترل مدیران فاسد، رشوه خوار و ناکارآمد دولت است که جز غارت منابع بین النسلی کارگران و حیف و میل درآمدها کار دیگری ندارند، یعنی حتی اگر شرکت های وابسته به شستا سودآوری داشته باشند بسرعت به جیب مدیران سرازیر می شود و چیزی نصیب بازنشستگان نمی شود. ثالثا امکان کاهش بیشتر هزینه ها از طریق برون سپاری های بیشتر و حذف خدمات ضروری که باید با منابع درآمدی صندوق ها تامین شود در شرایطی که فریاد بازنشستگان از خدمات بیمه باصطلاح «تکمیلی» به آسمان بلند است، وجود ندارد. رابعا: افزایش سن بازنشستگی در شرایطی که به خاطر وجود لشکر انبوه بیکاران رقابت بیرحمانه بر سر کار ارزان شدت یافته است، امکان کاهش موثر هزینه های صندوق ها را فراهم نمی کند. بویژه باید در نظر داشت که هنوز گروههای بزرگی از مزدبگیران عملا از خدمات بیمه ای بکلی محروم اند و یا نظیر کارگران بخش ساختمان، چنان ضوابطی برای بیمه آنها در نظر گرفته شده ( نظیر الزام به کار در ساختمان های دارای «پروانه ساخت»)، که عملا مانع برخورداری از حق بیمه می شود. در واقع نسبت میان بیمه شدگان کنونی و گروههای فاقد بیمه، فشار از پائین را در جهت سیاست انبساطی وارد می کند و نه برعکس.
این هم کاملا روشن است که تغییرات اساسی پایه ای در اشتغال و تولید که بتواند با دگرگون سازی نسبت مصارف و درآمد در صندوق ها، منابع صندوق ها را بازسازی کند، حتی اگر به فرض همین امروز اتخاذ شود، حداقل یک دهه بعد نتایج آن به تدریج ظاهر می شود. این در حالی است که پیش شرط های سیاسی حداقلی برای خروج اقتصاد ایران از رکود مزمن تورمی و چرخش به سوی اقتصاد تولیدی به جای صادرات نفت و مواد خام وجود ندارد و بدون تغییرات کلان و پایه ای در مدیریت سیاست و اقتصاد کشور شکل نخواهد گرفت. بنابراین در شرایطی که فشار از پائین در جهت تامین بخشی از درآمدهای غارت شده بازنشستگان از طریق اجرای فوری همسان سازی بویژه با اعتراضات خیابانی رو به گسترش است و منابع صندوق ها هم تقلیل یافته برای حاکمیت چه راهی در فرار موقت از بحران فروپاشی صندوق ها وجود دارد جز چنگ انداختن بر دارایی های صندوق هایی که منابع آنها تاکنون به یغما نرفته است؟ ایده ادغام صندوق‌ های بازنشستگی نفت و کشوری و توافق مجلس و دولت بر سر آن محصول چنین وضعیتی است. معنای این ادغام این است که می خواهند مدتی بحران ناشی از غارت شدن منابع بین النسلی بازنشستگان را با مصرف منابع بازنشستگان نفت پنهان کنند.
نفتی ها که دست حامیان ادغام و روش های غارت منابع آنها را خوانده اند و آشکارا شاهدند که چه بلایی بر سر منابع صندوق های دیگر آورده اند، با این طرح مخالفت کرده اند. مخالفان از طریق کارزار اینترنتی شانزده هزار امضا در مخالفت با ادغام جمع کرده اند. حتی وزیر نفت هم ظاهرا با این ادغام مخالفت کرده، منتها نظام غارتگر زیر فشار رو به گسترش مطالبه همسان سازی در میان بازنشستگان چاره ای نمی بیند جز این که به بخشی از سرمایه بین النسلی کارگران نفت به نام اجرای همسان سازی دستبرد بزند. برای این که ماهیت این دستبرد، شورش گسترده برنیانگیزد، زمان آن را در کل دوره اجرای برنامه هفتم توسعه پخش کرده اند.
خالی شدن منابع صندوق های تحت کنترل دولت، تصرف منابع صندوق های مستقل را به بخشی از سیاست حاکمیت در طول برنامه هفتم تبدیل کرده و مقابله با این رویکرد هم از اهرم های مهم گسترش جنبش مطالباتی در چشم انداز پیش روست.
دفاع از استقلال مالی صندوق های بازنشستگی و اداره آن از سوی نمایندگان تشکل های واقعا مستقل و غیر دولتی گروههای مختلف بازنشستگان بر پایه ساختاری دمکراتیک و انتخابی، شعار محوری مهمی برای مقاومت در برابر غارت و دست اندازی منابع صندوق هاست؛ نه فقط برای بازنشستگان زحمتکش نفت و کارکنان در معرض بازنشستگی آن، که برای کارکنان و بازنشستگان همه بخش ها و لایه ها دفاع مشترک از این حق، مقاومت در برابر غارت و تاراج فزاینده تر منابع بین النسلی است.