صادق افروز ||| در حالی که اتحاد امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم اسرائیل کمر به نابودی ایران بسته اند، و از آسمان بمب بر سر خانه و کاشانه، مدرسه و دانشگاه، بیمارستان و کارخانه، پالایشگاه و پل و خیابان می ریزند، اقدام رژیم جمهوری اسلامی در اعدام زندانیان سیاسی به اتحاد مردم در مقابله با این تجاوز ها صدمه می زند. حکم غیر انسانی اعدام باید ملغی شود.
جمهوری اسلامی در حالی ماشینِ اعدامِ خود را فعّال کرده که مردم ایران در حال کمک کردن و همیاری به آسیب دیدگان جنگ تجاوزکارانه هستند. حتّی مخالفین جمهوری اسلامی از گزند بمب های این تجاوز مصون نیستند. آنها هم زیر آوارها مدفون می شوند. مدارسی که بچه های آنها می روند و بیمارستان هایی که مریض های آنها را درمان می کنند، نیز ویران می شوند.
موقعیت کنونی یک همبستگیِ گسترده برای جبران خرابی ها و کمک به آسیب دیدگان را می طلبد. جمهوری اسلامی به دلیل ماهیت ارتجاعی اش از فهم این موضوع عاجز است. این رژیم از همان آغازِ بدست گرفتن قدرت، اجرای احکام ضدِّ انسانی اعدام را برای ایجاد وحشت در میان مخالفین عملی کرده است. موقعیّت حساس کنونی و ضرورت وحدت برای مقابله با تجاوز امپریالیستی-صهیونیستی ماهیّت این رژیم را عوض نکرده است. این رژیم با یک دست به متجاوزین، و با دست دیگرش به شهروندان ایرانی مخالف استبداد شلیک می کند.
آیا این رژیم به این عقلانیّت خواهد رسید که تنها با همبستگی در صفوف مردم می توان مقاومت در برابر تجاوز به کشور را سازمان داد؟ من فکر نمی کنم. تجربه چهل و هفت ساله ی حاکمیتِ نشان داده که جمهوری اسلامی تنها از طریقِ شیوه های استبدادی می خواهد به حکومت ادامه دهد. وگرنه چه ضرورتی دارد که زندانیانی را که سالهاست در زندان به سر می برند و مخالف تجاوز امپریالیستی- صهیونیستی بوده و از داخل زندان علیه جنگ بیانیه هم می دهند، همچنان در زندان نگه دارد؟
وظیفه ی نیروهای مترقی در شرایط کنونی کمک به آسیب دیدگانِ جنگ تجاوزکارانه و افشای سیاستمدارانی است که این جنگ را دستمایه ای برای رهایی از استبداد جمهوری اسلامی جا می زنند. این جنگ جز خرابی و فلاکت چیزی به بار نمی آورد، و نه تنها به نابودی جمهوری اسلامی منجر نمی شود بلکه پایه ی حکومت آن را مستحکم تر می کند و موجب تضعیف مبارزه آزادی خواهانه می شود. نیروهای مترقّی در ضمن همکاری با مردم برای ترمیم خرابی ها ار مبارزه علیه اعدام و استبداد سیاسی نباید غافل شوند.
یک شنبه شانزدهم فروردین هزار و چهارصد و پنج
از تهدید به بازگشت به «عصر حجر» تا منطقِ مجازات جمعی؛ زندگی مردم در بنبستِ جنگ زیرساختی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه