اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| تحولات اخیر و اخبار واصله از ابعاد خسارات جانی و زیرساختی ناشی از حملات نیروهای آمریکایی-اسرائیلی به ایران، تصویر هولناکی از وضعیت «انسان ایرانی» ترسیم میکند. مردمی که از یک سو با سرکوب عریان داخلی دستوپنجه نرم میکنند و از سوی دیگر، زیر آوار جنگی قرار گرفتهاند که نه برای دموکراسی، بلکه برای ویرانی زیرساختهای حیاتیشان طراحی شده است.
نظام سلامت؛ میان گروگانگیری امنیتی و موشکهای خارجی. کشته شدن ده پرستار و آسیب به دویست و نود و شش مرکز بهداشتی و درمانی، فاجعهای است که حقوق بنیادین مردم برای دسترسی به درمان را هدف قرار داده است. حافظهی جمعی مردم هنوز واقعهی یورش به بیمارستانها در دیماه خونین برای بازداشت مجروحان را فراموش نکرده است؛ جایی که محیط درمان به بازداشتگاه تبدیل شد. اکنون حملات هوایی با هدف قرار دادن کادر درمان در محل کار و منازلشان، همان امنیت نیمبند را نیز از بین برده است. نامیدن این قربانیان با عنوان «شهید» از سوی حکومتی که خود سابقهی تهاجم به امنیت بیمارستانها را دارد، چیزی جز بهرهبرداری ابزاری از رنج مردم نیست.
حمله به زیرساختهای علمی؛ تکرار تاریخ یا بهانه برای سرکوب؟ هدف قرار دادن ساختمانهای پژوهشی دانشگاه علموصنعت، ضربهای مستقیم به سرمایه انسانی و آیندهی علمی کشور است. محمدرضا عارف در حالی این حملات را با یورش مغول مقایسه میکند که خودِ حاکمیت طی سالهای اخیر با اخراج اساتید منتقد، ستارهدار کردن دانشجویان و پادگانی کردن فضای دانشگاه، تعطیلی علم را از درون کلید زده بود. تخریب فیزیکی دانشگاه توسط نیروی خارجی، در کنار تخریب ساختاری توسط استبداد، دانشگاه را به عنوان نهادی که باید موتور محرک تغییر و آگاهی باشد، به تعطیلی و ویرانی میکشاند.
اقتصاد و معیشت کارگران؛ قربانیان بیصدای تهاجم. حمله به مجتمعهای فولاد خوزستان، مبارکه و آلومینیوم اراک، فراتر از یک حمله نظامی، حملهای به سفرهی طبقه کارگر استدر حالی که سخنگوی وزارت صمت این حملات را جنایت مینامد، باید پرسید امنیت شغلی و معیشتی کارگرانی که سالها زیر سایهی خصوصیسازیهای رانتی و سرکوب سندیکاها له شدهاند، پیش از این در چه وضعیتی بود؟ جنگ کنونی، کارگر ایرانی را در موقعیتی قرار داده که باید میان بیکاری ناشی از تخریب کارخانه توسط موشک و استثمار و سرکوب توسط کارفرما و دولت یکی را انتخاب کند.
فاجعهی مسکن و امنیت روانی شهروندان. آسیب دیدن بیش از صدهزار هزار واحد غیرنظامی (تجاری و مسکونی) و تخریب گسترده در تهران، نشاندهندهی خروج جنگ از اهداف نظامی و ورود به فاز «تخریب زندگی روزمره» است. مردمی که در بحران مسکن و تورم کمرشکن ناشی از ناکارآمدی داخلی گرفتار بودند، اکنون با از دست دادن سرپناههای خود به دلیل حملات خارجی، به معنای واقعی کلمه بیسرزمین شدهاند.
منافع مردم در کجاست؟
منافع مردم کشورمان در تضاد صریح با هر دو قطب این درگیری است. حملات آمریکا و اسرائیل نه برای آزادی مردم، بلکه با تخریب زیستساختهای اقتصادی، علمی و بهداشتی، توانِ ایستادگی جامعه مدنی ایران را برای دههها از بین میبرد. جمهوری اسلامی ثابت کرده است که از جنگ به عنوان ابزاری برای انسداد بیشتر فضای داخلی و فرار از پاسخگویی بابت دههها ویرانی زیرساختها استفاده میکند.
مردم ایران امروز درگیر یک مبارزهی همزمان در دو جبهه هستند؛ جبههای علیه دیکتاتوری که حقوق شهروندیشان را سلب کرده و جبههای علیه تجاوز خارجی که حق حیات و زیرساختهای تمدنیشان را نشانه رفته است. پیروزی مردم نه در گرو موفقیت یکی از این دو، بلکه در عبور از هر دو و رسیدن به حاکمیتی مردمی است که نه به جنگطلبان باج دهد و نه بر جان شهروندان خود یورش برد.
یک شنبه نُهم فروردین هزار و چهارصد و پنج
در حالیکه هنوز جراحت و درد ناشی از تهاجم نیروهای امنیتی به بیمارستان ها برای گروگان گرفتن مجروحین در دیماه خونین تازه است، رئیس سازمان نظام پرستاری از کشته شدن ده پرستار بر اثر حملات موشکی و هوائی نیروهای امریکائی-اسرائیلی خبر داد. به گفته ی وی بخشی از کشته شده گان در محل کار و مابقی در منازل خود به قتل رسیده اند. علاوه بر این دویست و نود و شش مرکز بهداشتی، درمانی و اورژانس نیز آسیب دیده اند. جمهوری اسلامی کشته شده گان را شهید نام نهاده است.
جنگ و سرکوب دو تیغه ی تیزی هستند که زندگی جاری و استاندارد را در کشور ما مورد تهاجم قرار داده اند. در نخستین ساعات روز شنبه حمله هوایی نیروهای امریکائی-اسرائیلی به ساختمانهای پژوهشی و آموزشی در دانشگاه علموصنعت ایران، موجب وارد آمدن خسارت به این ساختمانها شد. معاون اول رئیسجمهور در تماس با وزیر علوم، با محکومیت حمله به دانشگاهها، گفت دشمنان ایران امروز همان مسیری را میروند که مغولها برای تعطیلی علم در ایران طی کردند. محمدرضا عارف ادعا کرد اتخاذ تدابیر لازم برای بازگشایی سریعتر دانشگاهها و تقویت حمایت از اساتید در دستور کار است. مشکل مردم ما در مبارزه با دیکتاتوری کم بود، تخریب زیست ساختهای اقتصادی، علمی و فرهنگی کشور هم به آن افزودند.
به گفته ی سخنگوی وزارت صنعت، معدن و تجارت در پی حمله ی نیروهای امریکائی-اسرائیلی به مجتمع فولاد خوزستان، فولاد مبارکه اصفهان و مجتمع آلومینیوم خیرآباد اراک سی و سه تن مجروح و و یک نفر کشته شده است. وی حمله موشکی به مراکز تولیدی و کارخانه ها را جنایت علیه بشریت نامید. در همه ی سالهای گذشته جمهوری اسلامی، و اکنون حملات نظامی نیروهای امریکائی-اسرائیلی زندگی، معاش و امنیت جانی کارگران را مورد مخاطره قرار داده اند.
جمعیت هلال احمر در اطلاعیهای درباره آسیبهای حملات هوایی نیروهای آمریکائی-اسرائیلی به مناطق غیرنظامی ایران اعلام کرد: در حملات اخیر صدو دو هزار و چهل و سه واحد غیرنظامی شامل بیست هزار و نُهصد و هفده واحد تجاری و هشتاد هزار و دویست و دوازده واحد مسکونی آسیب دید. به گفته ی وی سی و یک هزار و پانصد و شصت و دو واحد مسکونی و تجاری در تهران کاملا از بین رفتند و یا آسیبهای جدی دیدند.
تناقضها، دروغها و تلفات رو به افزایش؛ جنگ در آستانه یکمین ماه به کجا میرود؟
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه