اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| روز جمعه بیست و دوم اسفند حملات آمریکا و اسرائیل به ایران وارد چهاردهمین روز خود شد. شهرهای قزوین، اصفهان، تهران، اراک تبریز، برازجان، قم، همدان، کرج، کاشان، دزفول، اندیمشک، دزفول و اهواز از ساعات اولیه امروز مورد حمله قرار گرفتند.
آن چه در چهاردهمین روز، از جنگ مشهود است حمله اسرائیل و آمریکا به زیرساخت ها و مناطق مسکونی ایران، و حمله جمهوری اسلامی به مناطقی در کشورهای حاشیه خلیج فارس و اسرائیل است. در عین حال حملات دریایی دو طرف به مواضع یکدیگر هم جریان یافته است. آمریکا ادعا کرده که شانزده قایق مربوط به نیروهای دریایی ایران را غرق کرده، و ایران نیز کنترل تنگه هرمز را در اختیار دارد و اجازه تردد آزادانه در این منطقه را نمی دهد.
صبح امروز محله های منیریه و خیابان ویلا در تهران مورد هشدار اسرائیل قرار گرفتند و از ساکنان این محلات خواسته شد تا خانه شان را ترک کنند. به نظر میرسد اسرائیل در پی آن است که الگوی غزه را در تهران پیاده می کند. در غزه از ساکنان یک محله خواسته می شد محل سکونتشان را ترک کنند تا آن محل را بمباران کنند. حالا نقشه این است که تهران را به غزه تبدیل کنند.
در چهاردهمین روز جنگ، وضعیت غیر نظامیان به مراتب بدتر شده است. موارد حمله به غیرنظامیان بیشتر از روزهای اول جنگ است و نسبت اصابت ها به شهروندان غیرنظامی نسبت به ادوات نظامی به ضرر شهروندان در حال تغییر است. حمله به زیر ساخت های حیاتی عمومی از جمله مدارس و مراکز درمانی افزایش یافته است. این حملات جنایتکارانه به اسم این که مراکزِ موردِ اصابت قرار گرفته، سپرِ انسانی ی نیروی سرکوب جمهوری اسلامی هستند، توجیه می شوند.
مسئولان رژیم هم کوچک ترین تمهیدی برای جلوگیری از رسیدن آسیب به غیرنظامیان نیندیشیده اند. سالها اقتصاد ایران را چاپیده اند و موشک ساخته اند و سیاست ماجراجویانه منطقه ای داشته اند، ولی در حالی که همواره منتظر جنگ بوده اند، پناهگاههای امن برای مردم نساخته اند.
در عوض سرکوب را شدت بخشیده و فضای خفقان و رُعب و وحشت بوجود آورده اند. در خیابانها ایستگاه های ایست بازرسی راه انداخته اند و با تجسس خودروها، و تشدید فضای امنیتی، ضمن ایجاد مزاحمت برای شهروندان می خواهند هرنوع صدای اعتراض را خفه کنند.
مردم ایران لای دو تیغه ی قیچی جنگنده های آمریکایی – اسرائیلی از یکسو، و سرکوب رژیم از سوی ديگر قرار گرفته اند. بی گمان هم زمان با محکوم کردن حمله نظامی آمریکا و اسرائیل، نظام جمهوری اسلامی هم محکوم است. محکوم کردن هر طرف به معنای تایید طرف مقابل نیست.
ما متعلق به صدای سوم و نیروی سوم هستیم و دغدغه اصلی ما پایان دادن به جنگ ارتجاعی و جنایتکارانه کنونی، احیای هر چه سریع تر جنبش های اعتراضی و تعیین تکلیف با نظام سرکوبگر جمهوری اسلامی به اراده ی مردم است. تا آن زمان همیاری و تکیه مردم به همدیگر در روزهای سخت کنونی تنها راه ارتقای تاب آوری و گام هایی کوچک اما کم هزینه و مثبت در مسیر خودسامان یابی بر اساس اعتمادهای مبتنی بر آشنایی و پیوندهای محکم عاطفی و اخلاقی است. همزمان مهم است که ایرانیان خارج از کشور هر چه گسترده تر با جنبش ضد جنگ در کشورهای محل اقامت خود پیوند یافته و در اعتراض علیه جنگ و ویرانی کشور شرکت نمایند.
جمعه بیست و دوم اسفندماه هزار و چهارصد و چهار
وقایع نگاری روز چهاردهم جنگ؛ همیاری علیه ویرانی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه