تهران در محاصرهی گرانی، فضای پادگانی و بیپناهیِ شهروندان
ده روز است که تهران، آن شهرِ همیشه بیدار، به سکوتی دلهرهآور فرو رفته است. خیابانها خالیتر از هر زمانِ دیگری است و کرکرهی مغازهها پایین کشیده شده. اینجا دیگر چرخِ زندگی و اقتصاد نمیچرخد؛ تنها دغدغه، زنده ماندن تا صبحِ فرداست.
در روزهایی که مردمِ مضطرب بیش از هر چیزی به احساس امنیت و پناه نیاز دارند، چهرهی شهر بهشکلی غریب، پادگانی شده است. بر سر میدانها و چهارراههای اصلی، ماشینهای سرکوب و لولهی سنگینِ تیربارها خودنمایی میکنند.
ایستوبازرسیهای متعدد در جایجای استان، سایهی سنگینِ رعب را بر سرِ همان اندک رهگذرانِ خسته و نگران میاندازد. گویی پیش از آنکه نگرانِ آسمان باشیم، باید از خیابانهای شهرِ خودمان بترسیم.
زیر این آسمانِ پرالتهاب، سفرههای خالی جنگِ خاموشِ دیگری به راه انداختهاند. در همین ده روز، قیمتِ سادهترین بهانههای زنده ماندن، مثل تخممرغ و سیبزمینی، دو تا سه برابر شده است. رنجِ پدری که در میانهی اضطرابِ جنگ، توانِ خریدِ یک وعده غذای ساده برای خانوادهاش را ندارد، کمتر از آوارِ بمبها نیست.صف های طویل پمپ بنزین و نانوایی ها ( به خصوص در روزهای اول ) را هم باید به این حجم فشارهای روزمره افزود
اما شبها، بیرحمترین بخشِ این روایتاند. تداومِ حملات و خبرِ کشته شدنِ هموطنانِ غیرنظامی، خواب و آرامش را از چشمانِ شهر ربوده است. سنگینترین بارِ این وحشت بر روانِ کودکانی آوار شده که با هر صدای مهیبی میلرزند و پناهی جز آغوشِ لرزانِ والدینشان ندارند.
فاجعهی بزرگتر، بیپناهیِ مطلقِ ماست؛ نه آژیرِ خطری به صدا درمیآید تا فرصتِ جانپناه گرفتن بدهد، و نه اصلاً پناهگاهی تدارک دیده شده که مادری بتواند فرزندش را در آن پنهان کند. شهروندانِ تهران، رهاشده و بیدفاع، تنها به انتظارِ سرنوشت نشستهاند.
و تلختر از همهی اینها، تماشای گروههایی از طرفداران حاکمیت است که در همین خیابانهای ماتمزده، به اسم عزاداری اما با شعارها و سخنرانیهای تهدیدآمیز رژه میروند. این قدرتنماییها در روزهایی که روانِ جامعه از ترسِ بمباران و مرگ متلاشی است، حسی عمیق از ناامنی و بیگانگی را در دلِ شهروندان میکارد؛ گویی ما در خانهی خودمان، تنهاترین و بیدفاعترین انسانهای روی زمین هستیم.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
نشانی کانال تلگرامی شورا:
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه