در زیر سایه ی دوگانه ی جنگ و سرکوب؛ مردم آستین ها را برای کمک به یکدیدگر بالا می زنند!

خبرهای روز (مقدمه) ||| در حالی که تیتر اخبار از جابه‌جایی مرزها و سایه‌ی تهدیدهای نظامی اشباع شده است، در لایه‌های زیرین شهر، مرزهای دیگری در حال فروریختن است؛ مرزهایی که پیش از این میان «من» و «دیگری» فاصله می‌انداخت. در کوچه‌ها و محله‌هایی که سایه‌ی سنگین رکود و فشار سیاسی بر آن‌ها سنگینی می‌کند، مردم به جای پناه گرفتن در انزوای خویش، به بازخوانی مفهوم قدیمی «همسایه» روی آورده‌اند. این آستین بالا زدن‌ها، تنها به معنای کمک‌های مالی نیست؛ بلکه در جزئیاتِ خیره‌کننده‌ای دیده می‌شود. در پزشکی که ساعت‌های استراحتش را به ویزیت رایگان در مناطق محروم اختصاص می‌دهد. در معلمی که در میانه‌ی هیاهوی سرکوب، کلاس درس را به فضایی برای التیام زخم‌های روانی دانش‌آموزانش تبدیل می‌کند. و در همسایگانی که سبدهای غذایی خود را بی‌صدا با کسانی که زیر بار تورم کمر خم کرده‌اند، تقسیم می‌کنند. این یک جنبش سازمان‌یافته از بالا نیست؛ بلکه مقاومتی مدنی است. گویی جامعه به این بلوغ رسیده است که در غیاب چترهای حمایتی رسمی، تنها شانه برای گریستن و تنها دست برای برخاستن، شانه و دستِ هم‌وطنی است که در همین هوا نفس می‌کشد.


محمد حبیبی ؛ سخنگوی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان: اینترنت قطع است و زندگیِ ما زیر موج انفجارها می‌گذرد. در این تاریکی، شجاعانه‌ترین کارِ ما مراقبت از یکدیگر است. ما صدای هم می‌شویم؛ در محله‌ها هسته‌ همیاری می‌سازیم، مراقب سالمندانیم و آب و غذا را با هم شریک می‌شویم. نجات ما در همبستگی است.


داوطلب ||| همبستگی کاربران در کمک به پیک‌های موتوری و پاکبان‌ها. کاربرانی که با دشواری به اینترنت وصل شده‌اند نسبت به آسیب‌پذیری پیک‌های موتوری و مشاغل خدماتی چون پاکبان‌ها ابراز نگرانی کرده‌اند و خواستار همبستگی عمومی برای مراقبت از آن‌ها شده‌اند.

از شروع جنگ، بسیاری از مردم تلاش می‌کنند تا حد امکان از خانه بیرون نروند و برای کسانی که توانایی بیشتری دارند و یا نمی‌خواهند خطر کنند، استفاده از خدمات پیک موتوری به یک گزینه‌ی کاهش مولفه خطر تبدیل شده است.

. زیر پیام وایرال‌شده‌ی یک کاربر در شبکه ایکس که از پیک‌های موتوری که در شرایط جنگی برای رساندن سفارش غذای مردم به در خانه‌ها قدردانی کرده است، کاربران بسیاری نوشته‌اند که سلامت پیک‌های موتوری نگرانی آن‌ها هم هست. برخی کاربران تلاش کرده‌اند راه‌حل‌هایی برای کم کردن فشار این روزهای دشوار و خطرناک بیابند.

کاربران: بمیرم بخاطر یک لقمه نون جونشون کف دستشونه

یک کاربر نوشته: عزیزی که پول داری و می‌تونی خرید کنی محبت کن و یه قلم جنس غیرضروری رو حذف کن به جاش اون پول رو به ایشون انعام بده. فعلا فقط باید دست هم رو بگیریم. دست تک تکتون رو می‌بوسم.

کاربران دیگری نسبت به تامین جانی پاکبان‌هایی که به دلیل نیاز به گذران زندگی زیر بمباران کار می‌کنند ابراز نگرانی کرده‌اند و برخی دیگر از روحیه همبستگی عمومی که برای کمک به دیگران شکل گرفته است قدردانی کرده‌اند.

چنین روحیه همبستگی جمعی، از مختصات فضا و پتانسیل‌هایی حکایت دارد که می‌تواند با سازمان‌دهی به موقع و ایجاد یک شبکه حمایتی، از فشار بر روی آسیب‌پذیرترین افراد کم کند، به شرطی که به سرعت به یک مکانیسم هدفمند تبدیل شود.

بیان دیدگاه