اتحاد کارگران انقلابی ایران

محمد مالجو ||| به شما هموطنانی که در خارج کشور از تداوم تهاجم خارجی دفاع می‌کنید و همچنین برخی هموطنان داخل‌نشین که همسو شده‌اید، باید گفت: این استدلال که «راه دیگری نمانده بود» ساده‌انگارانه و خطرناک است.

جنگ ابزاری نیست که فقط حکومت را هدف بگیرد، جامعه را می‌بلعد. خانه‌ها، بیمارستان‌ها، کارخانه‌ها، مدرسه‌ها، شبکهٔ برق و آب و گاز و همهٔ سازوکارهای زندگی روزمره، نیز روح و روان‌مان، زیر آوار می‌رود. کسانی که در همین سرزمین زندگی می‌کنند، بهای این ویرانی را می‌پردازند نه شما که از فاصلهٔ امن نظاره‌گر هستید.

توهم «بازسازی سریع در پس از جنگ» نیز فریبنده است. تصور می‌کنید ایران منابع مالی و تخصص کافی دارد تا ویرانی‌ها را در کوتاه‌مدت جبران کند، اما تجربهٔ تاریخی جنگ‌ها چیز دیگری نشان داده است. کشور شکست‌خورده علاوه بر نابودی زیرساخت‌ها پس از پایان جنگ مجبور خواهد بود بار غرامت‌ها و بدهی‌ها و تعهدات اقتصادی را نیز تحمل کند. این هزینه‌ها نه‌فقط نسل امروز بلکه نسل‌های آینده را هم در بر می‌گیرد.

وانگهی، ادامهٔ جنگ، به‌ویژه با تکیه بر حمایت خارجی، بر این پیش‌فرض استوار است که جامعهٔ ایران هیچ ظرفیت تغییر از درون ندارد. این یک توهم خطرناک است: باور به  این که تحولات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی باید از بیرون تحمیل شود و نه از دل کنش جمعی جامعه. اما تاریخ نشان داده است که آزادی پایدار فقط از دل توان جامعه برای بازسازی سیاسی و سازمان‌دهی درونی برمی‌آید، نه از دل موشک‌ها و آرزوهای کسانی که از دور نظاره می‌کنند.

افزون بر این، دفاع از تداوم جنگ برای «رهایی» در واقع توزیع نابرابر بهای جنگ را عیان می‌کند: کسانی که تصمیم‌گیر نیستند و حتی صدای‌شان شنیده نمی‌شود بیش‌ترین هزینه را می‌پردازند، در‌حالی‌که بیرون‌نشینان از امنیت و فاصلهٔ مکانی خود برای توجیه و حمایت بهره می‌برند. آرزوهای شما ممکن است به شکست سیاسی و اقتصادی و اجتماعی منجر شود، اما بهای آن را نسل‌های حاضر و آیندهٔ ایران خواهند داد.

این یادداشت هشدار است: خشم از استبداد حقیقتاً واقعی و قابل‌فهم است. ما خشمگین هستیم، به‌حق. اما سپردن سرنوشت یک ملت به ابزاری که منطقش ویرانی و تحمیل هزینه بر مردم است، هیچ‌گاه راهی به آزادی پایدار باز نمی‌کند. آیندهٔ ایران را نه می‌توان از خارج خرید نه با بمباران ساخت. فقط جامعهٔ ایران است که با سازمان‌دهی و مقاومت بر ضد استبداد سیاه و با بازسازی توان سیاسی می‌تواند سرنوشت خود را رقم بزند.

هشتم مارس روز جهانی زن، علیه جنگ برای آزادی و برابری

مسیر تقویتِ نیروی سوم؛ سازمان دهی مستقل برای همیاری با شعارِ نه به جنگ و نه به سرکوب!