اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| در شرایطی که با بازگشائی مجدد دانشگاه ها پس از حدود دوماه، در سه روز گذشته شاهد اعتراضات دانشجویان در دانشگاه های کشور هستیم، تغییراتی هم در روند مذاکرات بین امریکا و جمهوری اسلامی قابل دیدن است.
دونالد ترامپ در پیگیری استراتژی فشار حداکثری و دیپلماسی اجبار، با تعیین بازه ی زمانی ی ده تا پانزده روزه، آرایش نظامی و گسیل ناوگان جنگی به منطقه در پی وادار کردن جمهوری اسلامی به انتخاب بین تسلیم از طریق جنگ یا مذاکره بر آمده است. ادعای استیو ویتکاف مبنی بر فاصله یکهفتهای ایران تا بمب اتم، قبل از اینکه نمایشی از یک واقعیت محض باشد، فضاسازی و عملیاتِ روانی برای توجیه ضربالاجل ترامپ است. هدف، ایجاد سراسیمگی در طرف مقابل برای امتیازگیری سریع است.
همزمان مسوول سرویس اقدام خارجی اتحادیه اروپا صراحتاً از عدم تمایل اروپا به جنگ جدید میگوید. این نشاندهنده شکاف احتمالی میان واشنگتن و بروکسل در صورت برخورد نظامی است.
یادداشت سناتور اندی کیم مبنی براینکه مردم امریکا خواهان جنگ نیستد، نشان میدهد که ترامپ برای آغاز یک جنگ جدید، با چالش داخلی جدی روبروست و جامعه آمریکا پس از تجربههای عراق و افغانستان، تمایلی به درگیری جدید در خاورمیانه ندارد.
تلاش جمهوری اسلامی برای حفظ موضع قدرت با تکیه بر حقانیت حقوقی، باز نگه داشتن درب مذاکرات از طریق عمان و تدوین دیدگاههای جدید توسط وزارت خارجه، با اظهار بی اطلاعی سخنگوی وزارت خارجه از سفر علی لاریجانی به عمان تناقضی آشکار را به نمایش می گذارد. این تناقض حاوی چند پیام مهم است. یکی اینکه تصمیمات کلان نه در وزارت امور خارجه و دولت، بلکه در سطوح بالاتر و با مرکزیت شورای عالی امنیت ملی اتخاذ می شوند. دوم اینکه بر طبقه بندی شدید اطلاعات در ساختار جمهوری اسلامی، ناهماهنگی میان دستگاه های تصمیم سازی و تقلیل وزن وزارت امور خارجه در حدِ مُجری مُهری دوباره می زند.
بازی بین مقام های رژیم اسلامی ادامه دارد. آنها از یک سو با سخنان رئیس کمیسیون امنیت ملی بر جنگبلد بودن و قدرت بازدارنگی تأکید میکنند و از سوی دیگر با اعزام لاریجانی و تماسهای ظریف/عراقچی، به دنبال راه خروج دیپلماتیک پیش از پایان ضربالاجل ترامپ هستند.
عاملی که شاید بیش از هر زمان مایه وحشت حکومت است، اعتراضات گسترده در دانشگاهها و بازگشت جنبش مطالباتی به کف خیابان است. بعد از کشتار گسترده دی ماه، همه پل ها شکسته و حاکمیت در محاصره کامل مردمی گرفتار آمده که نه فقط فرصت های اعتراض را خلق می کنند، که از هر فرصتی برای وارد کردن ضربه نهایی به این نظام بهره می جویند. سوزاندن پرچم جمهوری اسلامی در دانشگاه، طرح شعارهای صریح سرنگونی، حمایت از خیزش دی ماه و مطالبه رهایی دربندان و آزادی زندانیان سیاسی در کف خیابان نشان می دهد که کشتار بزرگ دی ماه، نتوانسته است ارعاب را گسترش دهد و عقب نشاندن مردم حالا دیگر به سادگی مقدور نیست.
همزمان رویارویی با آمریکا در لبه پرتگاه جنگ و در شرایط تعیین ضرب الاجل در حالی که ظرفیت نظامی آمریکا برای وارد آوردن ضربه سنگین به ایران در منطقه تکمیل شده است، حوادث بزرگی را در چشم انداز نزدیک گذاشته است.
سه شنبه پنجم اسفندماه هزار و چهارصد و چهار
واکاوی رویکرد حاکمیت در قبال جانباختگان دیماه
بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه در حمایت از اعتراضات سراسری دانشجویان
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه