مذاکره در ژنو فقط یک گفتوگو درباره پروندههای مشخص نیست؛ صحنه تنظیم تعادل میان سه مسیر متفاوت است:
۱) فشار برای «تغییر کنترلشده»
یعنی افزایش تحریم، تهدید و انباشت هزینه تا ساختار قدرت به عقبنشینی یا بازآرایی درونی تن دهد، بدون ورود به درگیری مستقیم.
۲) فشار با هدف بیثباتی داخلی
سناریویی که در آن تشدید فشار اقتصادی و روانی میتواند به انفجار از درون منجر شود؛ مسیری پرریسک که نتیجه آن قابل پیشبینی نیست.
۳) فشار بیرونی همزمان با اعتراض درونی
جایی که تهدید خارجی و نارضایتی داخلی بر هم اثر میگذارند و تعادل میان مذاکره، توافق یا تقابل را جابهجا میکنند.
ژنو مهلت نهایی نیست، اما میتواند وزن این گزینهها را تغییر دهد.
توافق، شکست یا تعلیق مذاکرات، هر کدام پیام متفاوتی برای نیروهای داخلی و منطقهای خواهد داشت.
سؤال اصلی این است:
کدام مسیر دست بالا را پیدا میکند — تنظیم تنش، فرسایش تدریجی یا ورود به مرحلهای پرهزینهتر؟
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه