سروده ی: سیاوش میرزاده
ای خشمِ مجروح
ای…
خشمِ مجروح از خروشٍ خیابان به پستوی خانه خزیده
و سوگوار، به آرامستانی به پهندشت این سرزمین ویران رسیده
به آنجا که رقص، آیین می شکند
برقص! برقص!
«اینجا برقص!»*
به رسم مقام چَمَری هلهله سرده، یزله کن، کِل بزن، توشمال وارونه بنواز
آه…
ای امیدِ زخمی! طرحی دیگرگونه درانداز
تا کی؟ تا کجا؟
این خون های شتک زده بر در وُ بر دیوارِ این دیار
طوماری از نام شود وُ زبان به شهادت بگشاید
و گردوُغبارِ غمان از دلِ داغدیده ی ما بزداید؛
که یک چشم، اشگریزان است وُ دیگر چشم، خونبار
در این میانجای هجومِ اضطراب و تراکمِ لِردِ گرانسنگِ یأس
ای…!
سوسوی رخشان امید از میان اینهمه ناسور
یگانه پناهِ امن و امانی
که از سوز شیون وُ رود-رود مادرانِ سوگوار
پس از این همه کشتارِ آشکار
تلألای الماس گونی از نیامده ها
از زهدان آبستنِ آینده
در فریادهایی بی امان وُ آسمان-شکاف
بیگمان، زایان و زاینده
در طلیعه ی بامدادانی خجسته
امیدی نوآهنگ،
زُهره وار
در پرده های اوج، چنگ می نوازد وُ می خواند
آی ای….!
آژیدهاکِ پیر وُ خرفت و کژرفتار
از ازدحام خیل خیابان هراسیده
و به تاریکنای دخمه خزیده
دیگر به سرانجامِ خود رسیده ای
تا کجا، در بیغوله ای به خِفّت سر بر زمین بگذارندت
باشد تا به ناگهانه ای نه چندان دیر
خوار وُ ادبار، به مغاک بسپارندت.*
های…
ای امید مجروح
خشمِ فروخورده ی باردار، «ایرانه خانم»! مادر!
هربار زایمانت به سقط جنین می رسد
و گریان و موی کنان به عزا می نشینی
ای پنهان شده در آماسِ لحظه های انفجار
هرچند داغداری وُ سوگوار
از میان شعله های خشم وُ شتک های خون خیابان
سربرآر
**
بُنداده هایی دیرینه پیچیده در لابلای مِهِ خیال
می بَردَم به نیامده های آرزومندی
می دیدمت که زیر درختِ همه-تخمه به انتظار نشسته ای
با کَپّه ای انارِ خندانِ پر از ستاره در دستانت
و کودکی بر جداره های جنینت، پای می کوبد
به چشمِ جان می دیدمش که فریبم نمی دهد:
بر آسمان، این همان سرخیِ بعد از سحرگه است
«با تواَم ایرانه خانم زیبا»**
شادا وُ خُرمّا!
که تو، باز هم باردارِ حادثه ای!
طلایه دارِ رخشانه های امید و آرزوهای نیامده؛ چاوُشی کن!
بانگ برآر وُ به آهنگی دیگر
شادمانه بر در وُ بردیوارِ غمانِ این خانه بزن!
باز هم جوانه بزن!
پانزدهم بهمن 1404
*- نام دفتر شعر و سروده ای به همین نام از حسن حسام
** – برگرفته از شعری به همین نام از زنده یاد رضا براهنی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه