نوریمان قهاری ||| یائل دنیلی روانشناس بالینی، پژوهشگر، و فعال بینالمللی در حوزه رواندرمانی آسیبدیدگان فجایع جمعی مانند نسلکشی، شکنجه، جنگ، و بهویژه هولوکاست است. وی تأکید میکند که زبانی که برای توصیف نسلکشی و جنایات جمعی به کار میرود، دارای بار روانی و اخلاقی عمیقی ست.
برای بازماندگان هولوکاست، گفتن اینکه عزیزانشان “مُردهاند” حقیقت ماجرا را تحریف و محو میکند، زیرا آنها بهطور عمدی، سازمانیافته و با قصد قبلی به قتل رسیدند. استفاده از واژگان دقیق و صریح مانند “قتل” باعث میشود قربانیان محترم شمرده شوند، بیعدالتی به رسمیت شناخته شود، و اندوه بازماندگان تأیید گردد.
دنیلی معتقد است که استفاده از واژههای ملایم میتواند رنج را خاموش کند و انکار را تداوم بخشد، در حالی که نامیدن واقعیت بهدرستی، برای التیام، یادبود و عدالت، امری حیاتی ست.
به همین ترتیب، در مواجهه با کشتار مردم در دیماه ۱۴۰۴ در ایران، نیز وظیفه اخلاقی و انسانی ماست که حقیقت را بیپرده و صریح بیان کنیم؛ نه “جانباختن”، بلکه به قتل رسیدن بهدست حکومت، حقیقت ماجراست. از منظر روانی و اخلاقی، و با هدف به رسمیت شناختن اندوه بازماندگان، ثبت حقیقت در حافظه تاریخی، و پافشاری بر تحقق عدالت، بر ماست که برای محترم شمرده شدن جانهای از دسترفته، بیعدالتی را بهدرستی و با واژگان دقیق نامگذاری کنیم.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه