اتحاد کارگران انقلابی ایران

رضا شهابی ||| در شرایطی که فقر، بیکاری، تبعیض و سرکوب زندگی میلیونها انسان شریف و زحمتکش را به ورطه ی نابودی کشانده است؛ در شرایطی که جوانان این سرزمین رؤیای ساده ی «زندگی» را در هزارتوی ناامیدی جست وجو میکنند؛ و در وضعیت حساس کنونی به عنوان یک فعال کارگری که سالها در مسیر دستیابی به ابتدایی ترین حقوق کارگری و انسانی هزینه های سنگینی از اخراج تا بازداشتهای متعدد و حبسهای طولانی پرداخته ام بر خود واجب میدانم بر نکات زیر تاکید کنم:

ما فرودستان و کارگران نه تنها خواهان نان، بلکه خواهان کرامت، آزادی، عدالت، و آینده ای انسانی هستیم. در این مسیر جنبش مستقل کارگری، که از بطن همين جامعه برخاسته است، نقشی تاریخی و تعیین کننده داشته و دارد؛ نقشی که نه با اجازه ی قدرتهای تمامیت خواه و سرمایه داران سودجو، بلكه با اتکا به آگاهی، سازمان یافتگی و همبستگی کارگران و خانواده های کارگری ایفا شده و خواهد شد.

در روزهای اخیر شاهد بوده ایم که برخی جریانهای فرصت طلب و وابسته به منافع قدرت، چه در داخل و چه در خارج از کشور، با شعارهای انحرافی و کارزارهای سمّی ی سازمان یافته میکوشند چهره ی رهایی خواه و مبارز جنبشهای چپ و سوسیالیستی را مخدوش کنند و آن را به صورت آگاهانه در صفوف اعتراضات مردمی مورد حمله قرار دهند؛ تلاشی هدفمند که نه برای نقد سالم و صادقانه، بلکه برای تضعیف نیروهای مترقی ای صورت میگیرد که ریشه در مطالبات واقعی کارگران زحمتکشان و فرودستان جامعه دارند. این قبیل اقدامات مخرب عملاً جنبش مستقل کارگری و فعالان کارگری را هدف قرار میدهد؛ چرا که به خوبی میدانند تنها نیرویی که میتواند ساختارهای ناعادلانه استثمار و تبعیض های سیستماتیک را به چالش بکشد طبقه ی کارگر در کُلّیت خود – شامل زنان و مردان – و جنبشهای پیشرویی است که ریشه در رنج عمیق و مقاومت تاریخی مردم دارد.

جمهوری اسلامی سالیان متمادی با سرکوب مستمر تلاش کرده است مانع ایجاد و گسترش تشکل های مستقل کارگری در کشور شود؛ زیرا به خوبی آگاه است که جنبش مستقل کارگری نه تابع منافع سرمایه داران و حکام است و نه حاضر میشود در منطق سودپرستی و استثمار ادغام شود.

ما کارگران میدانیم که در ایران فارغ از نوع و شکل حکومت، سرمایه داران همواره در پیِ کار ارزان، و کارگران بی صدا و بی تشکل بوده اند؛ میدانیم که تنها طبقه ی کارگر و جنبشهای برابری طلب هستند که برای آموزش و درمان رایگان و همگانی مبارزه میکنند؛ میدانیم که تنها این جنبشها دسترسی به مسکن مناسب را یک حق انسانی میدانند و نه امتیاز، و میدانیم که سیاست باید به نفع همه ی مردم کشور، محرومان و ستم دیدگان باشد و به عرصه ای برای مشارکت حداکثری مردم از پایین بدل شود، نه انحصار قدرت در دست طبقات بالا و رهبران خود گمارده.

جنبش مستقل کارگری ایران، جنبش دانشجویی، جنبش زنان، و تمامی جنبشهای آزادی خواه و برابری طلب در سراسر کشور – از جمله در مناطق به حاشیه رانده شده – بارها نشان داده اند راهی که به بازتولید استثمار لجام گسیخته و استبداد بینجامد و مردم را به حاشیه براند، راه رهایی نیست؛ راه ساختن جامعه ای ،انسانی برابر و آزاد نیست.

جنبش و فعالان کارگری باید با صدایی بلند اعلام کنند ما در کنار مردم محروم و ستم دیده ایستاده ایم. ما چند دهه هزینه نداده ایم که این بار عده ای دیگر بر سرنوشت ما سوار شوند. باید اعلام کنیم – و همگان بدانند – که برای تحقق عدالت اقتصادی و اجتماعی و برای رهبری و مشارکت حداکثری کارگران و زحمتکشان از هیچ تلاشی فروگذار نخواهیم کرد.

رضا شهابی – کارگر اخراجی، عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه