اتحاد کارگران انقلابی ایران

دیار یاران آزادی ||| دو روز اخیر دامنه ی اعتراضات خیابانی در تهران به‌طور چشمگیری گسترش یافته و بنا بر گزارش‌ها، علاوه بر بازار بزرگ تهران دست‌کم پانزده منطقه از پایتخت از جمله بازار چهار سو، خیابان امیر کبیر، خیابان سپهسالار، پاساژ علاالدین و …  شاهد تظاهرات و تجمع‌های اعتراضی کسبه بازار و مردم  بوده‌اند. این اعتراضات که در پی افزایش قیمت دلار و سکه، و بحران ارزی واقتصادی اتفاق افتاده ریشه در نارضایتی‌های اقتصادی، معیشتی و  ناکارآمدی حکومت دارد. 

اعتراضات تنها به تهران محدود نمانده و به سرعت به دیگر شهرهای کشور نیز سرایت کرده است. همدان، ملارد، قشم امروز  صحنه حضور شهروندانی بوده‌اند که با حضور در خیابان‌ها اعتراض خود را نسبت به شرایط موجود اعلام کرده‌اند. گسترش جغرافیایی اعتراضات نشان‌دهنده عمق نارضایتی‌ها و فراگیر شدن مطالبات مردمی است.

در تهران، پس از اعتراضات دو روز گذشته، نیروهای سرکوب به مناطق مختلف اعزام شدند تا مانع ادامه تجمع‌ها شوند. با این حال، گزارش‌ها حاکی از آن است که با وجود این اقدامات، تظاهرات و تجمع‌های اعتراضی متوقف نشده و در برخی مناطق به اشکال مختلف ادامه یافته است. این وضعیت نشان می‌دهد که اتکای صرف به راهکارهای امنیتی نتوانسته به کاهش سطح و حجم اعتراضات منجر شود.

در واکنش به این تحولات، تغییراتی در سطح مدیریت اقتصادی کشور صورت گرفت. فرزین از ریاست بانک مرکزی برکنار شد و مسعود پزشکیان، همتی را به عنوان رئیس جدید بانک مرکزی منصوب کرد. این جابه‌جایی در شرایطی انجام شد که بحران‌های اقتصادی، از جمله تورم، کاهش ارزش پول ملی و فشارهای معیشتی بر مردم، یکی از زمینه‌های اصلی اعتراضات به شمار می‌رود. بسیاری این تغییر را تلاشی برای کنترل اوضاع و ارسال پیام پاسخ‌گویی به افکار عمومی تلقی می‌کنند.

از سوی دیگر، در مجلس شورای اسلامی نیز لایحه بودجه دولت رأی نیاورد؛ رخدادی که از اهمیت سیاسی قابل توجهی برخوردار است. تحلیل‌گران معتقدند شرایط کنونی کشور، فضای ملتهب اجتماعی و گسترش اعتراضات خیابانی، در تصمیم نمایندگان بی‌تأثیر نبوده است.

در مجموع، هم‌زمانی گسترش اعتراضات خیابانی، تغییرات در رأس بانک مرکزی و عدم تصویب لایحه بودجه، تصویری از یک وضعیت بحرانی و ناپایدار را ترسیم می‌کند. شرایطی که نشان می‌دهد بحران صرفاً اقتصادی یا سیاسی نیست، بلکه مجموعه‌ای از نارضایتی‌های انباشته‌شده اجتماعی است که می رود پایه های ساختار حاکمیتی کنونی را بلرزاند . مسلما حل بحران ارزی و بحران اقتصادی با این حاکمیت ناممکن است. بحرانهای تو در تو و چند لایه کنونی تنها با محوریت مبارزات اکثریت مردم برای تغییر نظام کنونی ممکن است.