کامران صفائی ||| در سخنرانی تلویزیونی خطاب به مردم، خامنهای چهار محور را برجسته کرد: «شایعه و دروغ محض» نامیدن ارسال پیام با واسطه از سوی جمهوری اسلامی به آمریکا برای مذاکره، تأکید بر شکست آمریکا و اسرائیل در جنگ دوازدهروزه، مصادرهی عدم حمایت مردم ایران از تجاوز نظامی خارجی بهعنوان نشانهی مقبولیت نظام جمهوری اسلامی و سیاستهایش در میان مردم، و تأکید بر حمایت از دولت پزشکیان. او در همین سخنرانی، نظام جمهوری اسلامی را «کانون اراده و قدرت» نامید.
در جمعبندی انتقادیِ این سخنان، یادآوری این نکته لازم است که خامنهای دچار توهم قدرت است؛ بیماریای رایج در میان خودکامگان. فقر و تباهیِ روبهگسترش مردم، تورم کمرشکن، فساد ساختاری مهارنشدنی، ناترازی انرژی، ورشکستگی نظام بانکی، بحران آب و آلودگی هوا، هیچ نظامی را به «کانون اراده و قدرت» تبدیل نمیکند. موشکهای هایپرسونیک که با غارت آخرین لقمههای نان مردم تولید و انبار شدهاند، اگر هم نوعی قدرت نامیده شوند، نماد ارادهی آزاد و آگاهِ اکثریت مردم ایران نیستند. سرچشمهی قدرت، مردماند نه موشکهای جنگی و تجهیزات نظامی.
خامنهای با اصرار بر خودداری از مذاکره با آمریکا و ادامهی وضعیتِ ابهام هستهای، ایران را به لبهی پرتگاه جنگ کشانده است. او با سیاست «نه جنگ، نه صلح» وضعیت «فوقالعاده» و «شرایط حساس» را امتداد داده و همین وضعیت را به ابزاری برای سرکوب بیپایان مطالبات مردم و سلب حقِ زندگیِ عادی از شهروندان تبدیل کرده است. خامنهای با بحرانآفرینی دائمی، برای فرار از پاسخگویی به بحران موجودیت و مشروعیت حاکمیت، ایران را به مرزِ نابودی و فروپاشی کشانده است.
نظام فرتوت و بحرانزدهای که برای تأمین آب شرب مردم به نماز باران پناه میبرد و هنگام آتشسوزی جنگلهای هیرکانی یک بالگرد سالم برای اعزام ندارد، نه «کانون»، که وَهنِ اراده و قدرت است.
فلاکت اقتصادی و انفجار مطالبات؛ گزارش هفتگی اعتراضات کارگری و معیشتی در ایران
تامین آب تهران؛ در شرایط حاکمیت دیکتاتور، و در شرایط حاکمیت مردمی از مسیرهای یکسانی نمی رود!
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه