اتحاد کارگران انقلابی ایران

بهمن زرّین !!! کمبود آب در سایه ی ناکارآمدیِ سیستمِ حاکم به بحرانی جدّی تبدیل شده است. بواسطه ی شکاف عمیقِ طبقاتیِ حاکم بر جامعه، طبقاتِ پائین دستی بیشترین بار این بحران و خسارات ناشی از آن را بدوش خواهند کشید. اکنون مطالبه ی آب هم، به مانند مطالبه ی معیشت و منزلت به خواست مشترک اکثریت مردم تبدیل شده است.

رئیس جمهور در جمع مردم سنندج تهدید کرد که در صورت عدم بارش باران در آبان ماه، آب را در تهران جیره بندی می کنند و در صورت ادامه مردم باید پایتخت را تخلیه کنند.

مردم کشور ما با بارندگی های کم، و کمبودِ آب غریبه نبوده و نیستند. این مردم طیِ قرون متمادی در سازماندهی مصرف آب موفق بوده و کمتر دورانی در تاریخ کشور ما دیده می شود که آنها به دلیل خشکسالیِ ناشی از کاهشِ بارشِ باران مجبور به ترک خانه و کاشانه ی خود شده باشند.

اکنون ولی اینجا ایستاده ایم. قنوات را به بهای صدور مجوز برای چاه های عمیق خشکانده اند. حفرِ چاه های عمیق، سطح آبهای زیرزمینی را به شدّت پائین آورده است. این کاهش سطح، آبهای ناشی از همین بارندگی های اندک را می بلعد. فرونشست زمین به بلای ثانویه تبدیل شده است.

پروژه های سدّسازی را به مناقصه گذاشتند. دوباره منابع اندک باقی مانده ی آب را هدر دادند. سدّها و

 سدّسازی ها، و طرح های انتقال بین حوزه ای آوارِ جدیدی شدند که برسرِ مردم خراب شدند.

جاسازی غلط صنایعِ آب بَر، و عدم وجود برنامه مدون و سرمایه گذاری برای کشاورزی بهینه و مدرن بخش کشاورزی و صنعت را به بزرگترین مصرف کننده گان آب تبدیل کرده است. آب را در جائی بکار می برند که اکثریت مردم را سودی از این هدررفت حاصل نمی شود. صاحبان سرمایه و حکومت به عنوان بزرگترین سرمایه دار به قیمت هدر دادن آب این مملکت سودهای کلان به جیب می زنند.

جای خالی زیرساخت های شهری به شدّت به چشم می آید. سیستم فرسوده ی لوله کشی ی آبِ شهری دلیل، هدر رفتِ بیست درصد آب شهری است. رهاکردن فاضلاب های شهری در مسیر آبهای جاری و زیرزمینی، نفوذ شیرابه ی زباله های شهری و پساب کارخانه ها در آبهای جاری و زیرزمینی زمینه ی آلوده کردن گسترده ی آبها را فراهم آورده است. برای عبور از بحران کنونی آب با کمترین میزان تلفات انسانی و زیست محیطی، و برای حرکت اصولی در جهت سازماندهی نیروهای انسانی و سرمایه برای حلِّ معضلِ آب باید از جمهوری اسلامی عبور کرد. این عبور می تواند با سازماندهی مردم بومی، و همه کسانی که سیاست های آبی، روی زندگی و حیات آنها تاثیر مستقیم می گذارد، و در همکاری دوسویه ی آنها با تشکل های زیست محیطی مستقل از حکومت ها مسیر درست خود را پیدا کند.

سازمان حفاظت از محیط زیست؛ عاری از اراده، خالی از امکانات!