اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| خبر کوتاه اما روشن است: دستگاه کشتار سازمان یافته حاکمیتی در سه روز گذشته هیجده نفر را در هشت زندان کشور به دار آویخته است. اعدام شده گان عموما قربانیان آسیب های اجتماعی بوده اند. آنان لایه اصلی اعدام ها را در ایران تشکیل می دهند و همه تلاش ماشین کشتار حاکمیتی این است که آنان را از زندانیان عقیدتی و سیاسی جدا کند. علت این جداسازی، مقابله با توده ای شدن مبارزه علیه اعدام در ایران است. توده ای شدن مبارزه علیه اعدام اصلی ترین اهرم ارعاب حاکمیت را از دستش می گیرد و شرایط را برای تعرض سراسری علیه دیکتاتوری شدیدا تقویت می کند.
هم قوه قضاییه و هم مخالفان اعدام و مخصوصا سازمانگران کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» می دانند که بدون دفاع نامشروط از حق حیات، مبارزه علیه اعدام در ایران خصلت فراگیر و توده ای پیدا نمی کند و بدون فراگیر شدن مبارزه علیه اعدام، نمی توان ماشین آدمکشی حاکمیت را از کار انداخت. در واقع، این جدال نه فقط سیاسی بلکه اخلاقی و فرهنگی نیز هست.
در حالی که فریادهای «اعدام نکنید!» از سوی خانواده های زندانیان عادی در برابر مجلس و از زبان بازنشستگان در تجمعات اعتراضی هفتگی سر داده می شود، قوه قضاییه جداسازی اعدام قربانیان آسیب های اجتماعی از زندانیان سیاسی و عقیدتی را با هدف مقابله با توده ای شدن مبارزه علیه اعدام در پیش گرفته است. دستگاه قضایی این کار را از طریق عقب نشینی موردی از اجرای احکام اعدام زندانیان سیاسی و فعالین کارگری و تعرض هم زمان در زمینه اعدام قربانیان آسیب های اجتماعی انجام می دهد و امیدوار است که ترکیب همزمان این تعرض و تدافع، مایه انفعال و تضعیف خط مبارزه نامشروط برای حق حیات در میان کنشگران مدنی و فعالین سیاسی شود.
حاکمیت در پیگیری این سیاست به حمایت ضمنی گرایش راست درون اپوزیسیون هم امید دارد که نه تنها اعدام قربانیان آسیب های اجتماعی را تلویحا تایید می کند بلکه حتی با اعدام مخالفان سیاسی طیف های سیاسی مخالف و رقیب خود هم مخالفت نمی کند. اما درآمیزی صدای مطالبه گران کف خیابان با صدای خانواده های زحمتکش توده اعماق نشان می دهد که راهکارهای حاکمیت نمی تواند گسترش دامنه جنبش سراسری علیه اعدام را متوقف سازد.
سرنوشت مبارزه برای دموکراسی و رهایی از دیکتاتوری با پیشروی جنبش لغو اعدام گره خورده است. در جامعهای که حاکمیت حق حیات را در انحصار خود گرفته است، مبارزه برای لغو اعدام در واقع مبارزه برای بازپسگیری حق حاکمیت مردم بر زندگی و مرگ خودشان است.
حمایت از جنبش نه به اعدام، یک کار اخلاقی، انسانی و انقلابی است!
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه