اتحاد کارگران انقلابی ایران

اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| جمهوری اسلامی در سال میلادیِ جاری روزی چهار نفر را اعدام کرده است. معاون دفتر عفو بین الملل در خاورمیانه و شمال افریقا با ارائه ی این آمار از کشورهای عضو سازمان ملل خواست جمهوری اسلامی را برای لغو مجازات اعدام تحت فشار قرار دهند. جمهوری اسلامی از مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای ایجاد ترس در جامعه، سرکوب اعتراضاتِ و مجازات جوامع به‌حاشیه‌رانده‌شده استفاده می کند.

دهم بهمن ماه دو سال پیش، روزی بود که کارزار سه شنبه های نه به اعدام راه پیمائی خود را شروع کرد. دهه ها پس از کشتار جمعی زندانیان سیاسی در دهه شصت، جنبش دادخواهی با فریاد نه به اعدام خیز بلندی برداشته است. جمهوری اسلامی در عرصه ای دیگر با عبور مردم از خطوط قرمزش روبرو شده است. رژیمی که چوبه های دارش را پشت پنجره های خانه های مردم و در ملاء عام برپا می کرد، با مقاومت مردمی روبرو شده است که تصمیم دارند نانشان را و جانشان را از آنها پس بگیرند.

از دهم بهمن هزار و چهارصد و دو تا به امروز بیش از بیست ماه گذشته است. دانه ای که آنروز در زندان قزل حصار به خاک نشانده شد، در بیش از پنجاه و دو زندان کشور ریشه دوانده و جوانه زده است.

فراموش نکرده ایم روزی که تنها تنی سه یا چهار از خانواده های اعدامی ها مقابل زندانِ قزل حصار می ایستادند و فریاد می زدند که اعدام نکنید، و فرزندانِ ما را نکُشید. به یاد می سپاریم که امروز صدها تن از مردمان ما در مقابل مجلسِ رژیم ایستادند و نه به اعدام را فریاد زدند.

اکنون اینجا ایستاده ایم. هیچ کس نمی تواند گسترشِ جنبشِ نه به اعدام را انکار کند. حرکت بزرگی به راه افتاده است. برای نجاتِ جان فرزندانمان صدای آنها باشیم. صدای اعدامی ها و صدای خانواده ی آنها باشیم. مطالبه ی لغو مجازات اعدام پایه گسترش جنبش دادخواهی است. حمایت از جنبشِ لغوِ مجازات اعدام، سایه ی سرکوب را از روی سر فعالین جنبش مطالباتی و دیگر جنبش های اجتماعی هم برمی دارد. تقویت جنبش نه به اعدام نه فقط امری انسانی و اخلاقی، بلکه وظیفه ای انقلابی هم است. خسارتِ بی توجهی به این وظیفه و عبور بی تفاوت از کنار آن، گریبان همه ی ما را خواهد گرفت.

بیشترین اعدامی ها از بین قربانیان آسیب های اجتماعی و از بین محروم ترین اقشار انتخاب می شوند. با رشد فلاکت، آسیب های اجتماعی و ناهنجاری ها جمهوری اسلامی صدور احکام اعدام را علیه فعالین جنبش های اجتماعی و طبقاتی، و هم چنین قربانیانِ فقر و فلاکت افزایش داده است. در چنین شرایطی است که اعتراضات علیه اعدام در این سطح گسترش پیدا کرده است.

مطالبه ی نه به اعدام بر سرِ زبانها افتاده است. فضا فضای نترسیدن، فضای ایستادن و نه گفتن است. امروز اعدام دیگر ارعاب تولید نمی کند، بلکه مقاومت ایجاد می کند. جلب همبستگی ی دیگر بخش های اجتماع مهّم است. بازوی اصلی جنبش دادخواهی، یعنی نه به اعدام، به سمت توده ای شدن پیش می رود. جنبش علیه اعدام توده ای نمی شود، مگر اینکه قربانیان آسیب های اجتماعی و خانواده هایشان، و خانواده های زندانیان سیاسی بهم بپیوندند. مبارزه علیه اعدام یک حرکت وسیع فراجناحی است که شکل گرفته، و میتواند -هم مانندِ جنبش زنان برای درهم شکستنِ حجابِ اجباری- یکی از نیرومندترین مقاومتها را سازمان دهد.

از خیابان تا سکوت؛ بسوی یک پیوند ناپیدا!
نامه‌ی جمعی از فعالان سیاسی و مدنی به نسیم سیمیاری