اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| صف آرایی جناح های حکومتی در موافقت و مخالفت با نزدیکی فزاینده ی تهران و مسکو با سفر لاریجانی به مسکو و رساندن پیام ویژه خامنه ای به ولادیمیر پوتین فشرده تر شده است. اصلاح طلبان که گسترش نفوذ خود را در احیای رابطه ایران با غرب و آمریکا می بینند با نزدیکی بیشتر تهران با مسکو مخالفند و از هر فرصتی برای حمله به جناح اصولگرا و اعلام مخالفت با روسیه استفاده می کنند.
جناح اصولگرا که احیای مکانیسم ماشه، بن بست مذاکرات هسته ای و پیگیری سیاست ابهام هسته ای را عوامل پررنگ تر شدن خطر حمله نظامی جدید آمریکا و اسراییل به ایران اعلام می کند، از مازادهای همین سیاست، شراکت استراتژیک با روسیه و چین را برای شکستن سیاست فشار حداکثری، ناکام گذاشتن تحریم ها و ایجاد پوشش حمایتی توجیه می کند و ضروری و حیاتی می داند.
هر سه کشورِ ایران، روسیه و چین در اقدام مشترکی اعتبار قطع نامه شورای امنیت سازمان ملل را پایان یافته اعلام کردند. معنای این نامه این است که چین و روسیه و بیش از صد و بیست کشور عضو جنبش غیرمتعهدها بازگشت تحریم های شورای امنیت علیه ایران را نمی پذیرند.
صف آرایی جناح های حکومتی در برابر هم به خاطر دفاع از رابطه با غرب یا شرق، اساس سیاست خارجی متوازن کشور را به غایب بزرگ صحنه تبدیل کرده است. تا وقتی سیاست ماجراجویانه ی «عمق استراتژیک» و دخالت در کشورهای همسایه به نام محور مقاومت بر پایه ایدئولوژی اسلام بنیادگرا -حتّی در وجه تدافعی- ادامه دارد ، و برنامه هسته ای ایران پیگیری می شود، امکان شکل دادن به چنین توازنی در سیاست خارجی وجود ندارد.
وظیفه مرکزی سیاست خارجی جمهوری اسلامی و یارگیری های آن صرفا حفظ نظام بحران زده ی کنونی و ادامه سیاست نه جنگ و نه صلح در برابر غرب است. چنین سیاستی جا و فضایی برای گرایش دمکراتیک و مردمگرا که مطالبه اکثریت عظیم جامعه ماست، در سیاست خارجی کشور باقی نمی گذارد.
در حالی که فلاکت اقتصادی گسترش می یابد و طناب تحریم ها به دور گردن مردم ایران سخت تر شده، دائما دو دسته از مدافعان و وابستگان عقیدتی و غیرعقیدتی به غرب و شرق توی سر هم می زنند و سعی می کنند زیر پای هم را خالی کنند.
در مقابل این دو دسته، اساس گرایش دموکراتیک و مردمگرا، حفظ استقلال سیاسی کشور، رفع تحریم های تجاری، گسترش مراودات اقتصادی با همه بلوک های قدرت بر پایه ی تامین منافع اکثریت مردم ایران از طریق ایدئولوژیک زدایی از مبانی سیاست خارجی، جایگزین سازی مولفه های اساسی اقتدار ملّی به جای منافع فرقه ایِ حاکمیت واپس گرای مذهبی و برچیدن داوطلبانه برنامه هسته ای است. شکل دادن به موازنه ای حیاتی است که تعدّد همسایگان در مرزهای ایران را نه خطری نهفته برای حفظ یکپارچگی کشور بلکه به فرصتی برای توسعه و شکوفایی اقتصادی و حسن همجواری تبدیل کند.
بیست و هشتم مهرماه هزار و چهارصد و چهار
فضای جنگی و رها شدن امنیت غذایی مردم در سیطره رانت خواران و محتکران
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه