مردم غزه یا دقیقتر مردمی که هنوز زندهاند و میتوانند پای پیاده فرسنگها راه را از جنوب به شمال غزه یعنی ۴۱ کیلومتر طی کنند، در این دو سال چند بار این مسیر را زیر بمباران و انفجار و مرگ و میر رفته و بازگشتهاند.
با کولهباری سبک، وسایلی حقیر و ناچیز، شاید تشکی و قابلمهای، شاید عروسکی یا مجسمهای به یاد گذشته، جهاز عروسی یا لباس پلوخوری، روی موتور، کالسکه، وانتیهایی که از بس روی آن آدم نشسته لاستیکهایش به زور حرکت میکنند.
به شهری گام میگذارند که هیچ ندارد نه آبی نه برقی نه سرپناهی نه خیابانی نه غذایی نه بیمارستانی. هیچ. هیچ. مخروبهای تمام عیار.
اما چهرهها شادند. لبخند میزنند. آواز میخوانند. میرقصند. هیجان دارند. هزار هزار کنار هم زیر ظل آفتاب راه میروند و راه میروند تا فقط یک چیز را به تمام جهان نشان دهند: ما هنوز زندهایم و هنوز مقاوم. تا زندگی هست ما هم هستیم. ما مشعل پرفروغ مقاومت!
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه