اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| روزنامه های ایران با وجود سانسور و سرکوب حاکم، گوشه هایی از فلاکت گسترده ای که گریبان مردم را گرفته است، بازتاب می دهند. این فلاکت هم نتیجه ی یورش سازمانیافته از سوی غارتگرانِ منابع مردم، تاخت و تاز رانت خواران و محتکران بازار، کاسبان تحریم و کارگزاران ارشدِ سیستمِ آلوده به فساد ساختاری و ویروس کشنده ناکارایی است و هم محاصره ی اقتصادی غرب و محدودیت ها و محرومیت های ناشی از تحریم های گسترده اقتصادی و اجرایی شدن مکانیسم ماشه.
برهم کنشِ این مجموعه در شکل تشدید وخامتِ وضع معیشتی دهک های پائین درآمدی و تاکیدات صریح توجیه گران وضع جهنمی موجود بر لزوم تاب آوری مردم، این پرسش را در کانون توجه می گذارد که فلاکت اصولا کف دارد؟ آیا زمانی به جایی می رسیم که با آرامش با خود بگوییم وضع معیشتی ما دیگر از این که هست بدتر و ویران تر نمی شود؟ پاسخ این سوال منفی است.
تا زمانی که عوامل بازتولید فقر و تهیدستی از میان نروند، فلاکت کف ندارد! حد و مرز ندارد! و شکل ثابت و نهایی هم ندارد. فلاکت، دائما با ترکیب و ادغام جوانب مختلفِ مازادهای ناترازی ها، فروپاشی ها و بحران ها، شکل های تازه ای از محدودیت ها و محرومیت ها را برای اکثریت مردم بازتولید می کند و تبعیت از الزام های بیشتری را به نام حفظ بقا و حق زندگی در برابر آنان پدید می آورد. این روند تا انهدام مطلق و فروپاشی کامل شیرازه های زندگی امتداد می یابد.
اگر فکر کنیم با پر کشیدن گوشت و مرغ و میوه از سفره ها می توانیم به بال و استخوان مرغ بسنده کنیم، همان بال مرغ هم در چرخه فلاکت زایی بزودی ناپدید خواهد شد. اگر تا دیروز با خود می گفتیم که هر چه از سفره ها برود، نان خالی نمی رود، حالا همان نان هم با دو برابر شدن قیمت و ثابت ماندن دستمزدها در حال نایابی از سفره های طبقات محروم و فرودست است و صدای کارگران معترض به دستمزدهای معوقه را باید شنید که در این وانفسای انفجار قیمت های بی رحم بازار آزاد می گویند که دیگر حتی توان خرید نان خالی را هم ندارند.
فلاکت فقط با مبارزه جمعی برای دفاع از سطح معیشت و حق زندگی شایسته و اعتراض سازمان یافته ی جمعی علیه سازندگان وضعیت جهنمی کنونی و مدافعان و موعظه گران تاب آوری فلاکت متوقف می شود.
گسترش فلاکت، جناح های حاکمیت را از وقوع شورش های خودانگیخته به وحشت انداخته است
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه