دنیا عباسی (معلم) ||| این روزها کافی است مسیرت را از شمال به جنوب شهر عوض کنی تا حقیقت تلخ آموزش را ببینی. در یک سمت، مدرسههایی با کلاسهای هوشمند، لپتاپ و اینترنت پرسرعت؛ در سمت دیگر، مدرسههایی که هنوز با بخاری نفتی و نیمکتهای شکسته دستوپنجه نرم میکنند. این اسمش آموزش نیست، این اسمش تقسیم ناعادلانه آینده است.
معلم در مناطق محروم، هر روز باید چشم در چشم دانشآموزی بدوزد که میپرسد: «چرا ما نداریم؟» و پاسخی برایش ندارد. این درد فقط کمبود امکانات نیست، این دردِ خرد شدن عزت معلم و امید کودک است.
وقتی فناوری و امکانات آموزشی فقط سهم گروهی خاص از جامعه باشد، ما در حال پرورش دو نسل متفاوتیم: نسلی که آینده را در دست میگیرد و نسلی که آینده از همان ابتدا از او گرفته میشود.
این فاصله، فقط شکاف طبقاتی نیست؛ این یک بمب اجتماعی است که دیر یا زود همه را درگیر میکند. و فرهنگیان خوب میدانند که ادامهی این مسیر یعنی قربانی کردن عدالت، برابری و حتی امنیت جامعه.
آیندهی کشور را نمیتوان با تبعیض ساخت. یا همهی کودکان حق آموزش برابر دارند، یا هیچ شعاری ارزش تکرار ندارد.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه