اتحاد کارگران انقلابی ایران

مبنای اصلی سخنرانی پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل، نقد برخورد دوگانه غرب با اشاره به این حکم  بود که آنچه برای دیگران می پسندی آیا بر خود نیز روا می دانی؟ روشن است که آمریکا، اسراییل و کشورهای تروئیکا بر اساس زور و قدرت نظامی و اقتصادی می خواهند بر جهان حکمرانی کنند. و واضح است که کارنامه آنان مشحون از ظلم و بی عدالتی و قتل و کشتار مردم بی گناه و بی دفاع و زنان و کودکان است. فاجعه نسل کشی در غزه سند آشکار این رویکرد در همین روزهای کنونی است. اما پزشکیان به عنوان نماینده نظام جمهوری اسلامی، آیا خود و نظامی که نمایندگی می کند، سر سوزنی به معیارهای انسان دوستانه در برابر مردم بی دفاع و غیرنظامی باور داشته و از آن تبعیت کرده اند؟ آیا شما هزاران نفر را که حتی برابر معیارهای بیدادگاههای خودتان حق زندگی داشتند و مستحق سلب حیات نبودند، اعدام نکرده و در گورهای دسته جمعی دفن نکرده اید؟ آیا شما بیش از پانصد جوان پرشو را در همین جنبشِ «زن، زندگی، آزادی» به خاطر مطالبه حق زندگی کور نکرده اید؟ آیا نیروهای امنیتی و قضایی این نظام دست شان تا مرفق به خون مردمان حق طلب آغشته نیست؟ آیا شما همه مخالفان را سرکوب، تبعید، زندانی و آواره نکرده اید و به شیوه آمریکا و اسراییل برای منتقدان و معترضان به دیکتاتوری ولایت مطلقه، پرونده سازی و ترور شخصیت نکرده اید؟ آیا شما که حمایت مردم ایران از موجودیت ایران در دوره تجاوز نظامی اسراییل را مُزورانه به پای حمایت از حاکمیت استبدادی می نویسید تا بحران عمیق مشروعیت خود را انکار کنید، جز فقر، گرسنگی و محرومیت، نابودی اقتصاد و معیشت، سرکوب و تحقیر زنان و جوانان و زندان و اعدام دستاوردی داشته اید؟ آیا شما در همین بازه زمانیِ پس از تجاوز نظامی اسراییل به ایران، بیش از چهارصد نفر را اعدام نکرده اید؟ پزشکیان در حالی عکس قربانیان تجاوز نظامی اسراییل را در دست گرفته و دادخواهی می کند که هزاران تن از خانواده های جانباحتگان و اعدامیان این نظام حتی نمی دانند گور عزیزان شان کجاست؟ و آنان که می دانند و در سالگردها به مزار عزیزان جانباخته خود می روند با آزار و تعقیب ماموران امنیتی همین نظام روبرو هستند که روزگار بر خانواده های دادخواه تنگ کرده اند. سیاست این نظام در کشاندن ایران ذیل تحریم های شورای امنیت و فراهم کردن پوشش قانونی برای زورگویی و تجاوزگری آمریکا و متحدانش علیه مردم ایران، سند ظلم مضاعف در حق این مردم است که به سادگی فراموش نخواهد شد.