اتحاد کارگران انقلابی ایران ||| مجمع عمومی سازمان ملل امسال تنهاعرصه ی نمایش خودشیفتگی بیمارگونه ی رئیس جمهور امریکا و یا تفرعن نفرت بار رهبران اصلی اروپا نبود. بلکه در جریان برگزاری جلسات آن شاهد بودیم گرایش واقع بینانه ای هم وجود داشت که موضع گیری جهان چند قطبی در یک ده ی آینده و ساز و کار های دموکراتیک ناشی از آن را درک، و بیان می کرد. رهبران فنلاند، اسلوونی، کلمبیا، آفریقای جنوبی، و مالزی از جمله کسانی بودند که به لزوم تغییر در نظم حاکم موجود در سطح جهان پرداختند.
سخنرانی رئیسجمهور فنلاند، بازتابدهندهی دیدگاهی است که خواستار گذار از نظام قدرتمحور به سمت نظم چندجانبهی عادلانهتر است. سخنرانی استاب را میتوان بیانیهای برای تقویت چندجانبهگرایی مبتنی بر عدالت دانست. او خواستار سازمان مللی است که نه ابزار قدرتهای بزرگ، بلکه بازوی اجرایی ارادهی جامعهی بینالملل باشد. الکساندر استاپ تاکید کرد هیچ کشوری نباید حق وتو داشته باشد، و اگر یکی از اعضای شورای امنیت، منشور سازمان ملل را نقض کند، حق رأی آن باید به حالت تعلیق درآید. او گفت که نظمِ پس از جنگ سرد به پایان رسیده است و نظم جهانی جدیدی در دهه آینده شکل خواهد گرفت. وی هشدار داد که هر کشور عضو سازمان ملل در شکل دادن به آن نقشی خواهد داشت. مخالفت با حق وتو و حمایت از برابری کشورها؛ تأکید بر مسئولیت و خویشتنداری در سیاست جهانی؛ و جایگزینی دیپلماسی به جای زور و تقویت نقش کشورهای کوچک، و آغازِ پایان نظم پس از جنگ سرد و ظهور نظم جدید از جمله مواردی بودند که استاپ روی آنها تاکید کرد.
رئیس جمهور کلمبیا با تاکید به ارتکاب نسل کشی در غزه توسط دولت اسرائیل، خواستار پایان فوری جنگ و اقدامات خشونتآمیز علیه غیرنظامیان شد. گوستاو پِترو از ایدهٔ تشکیل یک ارتش بینالمللی برای آزادسازی فلسطین حمایت کرد. او تأکید کرد کشورهایی که نسلکشی را نمیپذیرند باید نیرو و سلاح کنار هم بگذارند تا از مردم فلسطین دفاع کنند.
رئیسجمهور اسلوونی در سخنرانی شجاعانه ی خود نه تنها کارکرد سازمان ملل را به درستی زیر سؤال برد، بلکه با یادآوری شکستهای تاریخی جامعه جهانی در توقف نسلکشیها، مسئولیت اخلاقی جمعی را به جهان یادآوری کرد. ناتاشا پیرس موسار با اشاره به اینکه سازمان ملل دیگر نمیتواند به روال عادیِ گذشته ادامه دهد، گفت ساختارهای فعلی -مانند حقِّ وتوی شورای امنیت- مانع عدالت شدهاند. به جای پیروی از سیستمهای ناکارآمد بینالمللی، میبایست اصلاحات ساختاری در قوانین، بر اساس تعهد بر ارزشهای جهانی حقوق بشر و پایبندی به آنها صورت پذیرد. وی سکوت در برابر نسلکشی غزه را، همتراز بیتفاوتی در برابر هولوکاست و نسلکشیهای روآنداد و سربرنیتسا دانست و تاکید کرد هیچ توجیهی برای تأخیر وجود ندارد، عمل فوری ضروری است.
تانیا فایون، وزیر امور خارجه اسلوونی هم با بیان اینکه ما به همراه ایرلند، نروژ و اسپانیا، دولت فلسطین را به رسمیت شناختیم، گفت ما خواستار آتشبس دائمی، آزادی تمام گروگانها و حمایت از همه غیرنظامیان هستیم. ما اصرار داریم که کمکهای بشردوستانه باید به طور کامل به غزه وارد شوند. در نقطه عطف تاریخی قرار داریم. تاریخ، آنانی را که در هنگام وقوع نسلکشی سکوت اختیار کردند، بدون هیچ گذشتی، بهیاد خواهد آورد!
سخنرانی نتانیاهو برای صندلی های خالی. اکثریت شرکت کننده گان جلسه را ترک کردند. هشتادمین نشست مجمع عمومی به میدانی برای محکومیت بیسابقهی اسرائیل تبدیل شد و نشان داد که اکثریت قاطع جهان خواهان توقف فوری نسلکشی در غزه هستند. اگرچه این سخنرانیها لزوماً به اقدام عملی منجر نشد، اما مشروعیت اسرائیل و متحدانش را به شدت زیر سؤال برد و پایههای دیپلماتیک برای فشارهای آینده را تقویت کرد. کشورهای عربی، اسلامی، آسیایی، آفریقایی، آمریکای لاتین (مانند کلمبیا، برزیل) و حتی برخی قدرتهای اروپایی (مانند اسپانیا، ایرلند) به طور صریح از فلسطین حمایت کردند.
همزمان با جلسات سازمان ملل ملل جهان شاهد اعتراضات گسترده مردم در کشورهای مختلف علیه سیاست های دولت های خود در حمایت عملی از کشتار مردم غزه توسط دولت اسرائیل شده اند.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه