حضور مجدّد مزد و حقوق بگیران در میدان مطالبه گری، و تحرّکی که در فضای پس از جنگ ایجاد شده، تقویت این گروهها و گسترش دامنه ی فعالیت شان را به غلبه بر دو مانع مهم مرتبط کرده است. مانع اول ناپیوستگی و ناهمزمانی اعتراضات است. شاهدیم که گروههای جدیدی مثل پرتوکاران وارد صحنه اعتراضات شده اند که قبلا حضور نداشتند، پیش از آنها اعتراضات گسترده نیروهای ارکان ثالت و پرستاران را شاهد بودیم، اما گسترش کمّی شمار گروههای مطالبه گر تاکنون به ناپیوستگی و ناهمزمانی اعتراضات در میان مزد و حقوق بگیران پایان نداده است. اعتراضات همزمان گروههای خاص در دهها شهر نشان دهنده وجود شبکه های ارتباطاتی و پیوندهای مناسباتی میان مطالبه گران است، اما این پیوندها در جهت همگرایی لایه های مختلف کارکرد موثری نداشته است.
قطعا سرکوب های سازمان یافته و چندلایه ی متناسب با وزن و آرایش نیروهای مطالبه گر و درجه حساسیت مطالبات شان برای حاکمیت از سوی دستگاههای امنیتی و حراستی، ساختار نامتجانس نیروی کار و وزن سنگین واحدهای کوچک و پراکنده، تشدید فزاینده عدم امنیت شغلی در صورت مطالبه گری با توجه به بی حقّی نیروی کار و عمومیّت قراردادهای برده دارانه، محدودیّت ها و مقیّدات صنفی، فقر فرهنگ هم سرنوشتی و مجموعه ای از موانع ذهنی و فرهنگی در این راستا، و فردگرایی و خودمحوربینی به درجات مختلف و در سطوح متفاوت در شکل دادن به وضعیت کنونی موثر است.
در نتیجه این ناپیوستگی، همزمانی اعتراضات اگر هم صورت بگیرد، تصادفی است و با این که در مواردی شاهد شکل گیری حمایت های متقابل گروههای مختلف مزد و حقوق بگیران از هم هستیم، این حمایت ها در سطح برخی شعارها و یا در مواردی انتشار اعلامیه ها باقی مانده که بازدارندگی موثری نداشته است.
پایه ای ترین الزام هرهمگرایی موثر نهادینه گی و پایداری آن است.فقدان این الزام مانع دوم است. در حقیقت اعتراضات لایه های مختلف مزد و حقوق بگیران تاکنون نتوانسته است به ایجاد نهاد هماهنگی مشترک میان گروههایی از مطالبه گران یا حتی یک هسته سفت پایدار در میان بخشی از آنان که واقعا با حرکت همان بخش از پایه اجتماعی مرتبط یا هماهنگ بوده باشد، شکل بدهد. این کسری بزرگ، هم در سطح مطالبات صنفی و هم مطالبات پایه ای تر و عمومی تر لایه های مختلف اردوی کار جریان دارد. اگر چنین نهادی به ابتکار فعالین و سازمانگران میدانی و کنشگران عدالت خواه شکل بگیرد، می تواند در بسیاری از حوزه های رویارویی های طبقاتی نقش موثری در حمایت از اردوی کار (که جای آن اکنون خالیست) ایفا کند. برخی از این حوزه ها به شرح زیر هستند: مبارزه جمعی علیه دستمزدهای معوقه، علیه قوانین برده دارانه و شرکت های غارتگر پیمانی، علیه بیکاری در شرایطی که حدود نیمی از جوانان کشور بیکارند و از هر ده بیکار هفت نفر از آنان جوانانی هستند که بین ۱۸ تا ۳۵ سال سن دارند؛ علیه سرکوب مزدی و دستمزدهای زیر خط فقر، علیه سرکوب صدای مطالبه گری و برای آزادی همه زندانیان سیاسی، علیه بی آبی، بی برقی، گرسنگی، فلاکت، اعدام، برای حق تشکل، آزادی اندیشه و بیان و عقیده و وجدان….
ایجاد هسته سفت یک نهاد پایدار همگرایی به ابتکار کنشگران فعال میدانی در لایه های مختلف اردوی کار بر بستر جنبش مطالباتی کنونی، می تواند مبارزات جمعی کارگران و زحمتکشان را متحدتر کند؛ گامی موثر در کاهش پراکندگی و ناهمزمانی اعتراضات آنان و دفاع جمعی از منافع این اکثریت بزرگ جامعه ایران به پیش بردارد. چنین نهادی می تواند با جلب توجه حامیان جنبش کارگری و نیروهای چپ و رادیکال در خارج از کشور و با تاکید به اهمیت حمایت هر چه فزاینده تر از خود، از سرگردانی، انفعال ناخواسته، بلاتکلیفی و مباحثات فرسایشی بی دورنما بکاهد.
نهاد همگرایی پایدار لایه های مختلف اردوی کار در واقع یک بلوک طبقاتی است که صف مستقل اردوی میلیونها کارگر و زحمتکش و همسرنوشتان آنان را به صحنه می کشد و در شرایطی که موجودیّت کشور با تجاوز نظامی و تهدیدات خارجی از بیرون و سرکوب، غارتگری، بی کفایتی و فساد مدیران ارشد نظام و فروپاشی شیرازه های کشور از درون تهدید می شود، نقطه ی امیدی در برابر حاکمیت و در برابر اپوزیسیون خودفروش ایجاد کند که می خواهند به قیمت تبدیل ایران به غزه دوم و قتل و کشتار مردم با بمب های آمریکایی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی و اسرائیلی به قدرت بازگردند.
از این رو در شرایط خطیر کنونی، شایسته و ضروری است تا تلاش و انرژی همه آنان که واقعا به آینده مردم ایران و حق تعیین سرنوشت آنها فکر می کنند، به کمک برای رفع موانع ایجاد نهاد همگرایی پایدار لایه های مطالبه گر اردوی کار معطوف شود.
چهارشنبه بیست و دوم مرداد هزار و چهارصد و چهار
مطالب قدیمی تر:
تجمع اعتراضی همزمان پرتوکاران در بیش از ۱۰ شهر کشور (عکس و ویدئو)
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه