اتحاد کارگران انقلابی ایران

دیار یاران آزادی ||| در این ده روز که جنگ با حمله  نظامی اسرائیل به ایران شروع شد، مردم چهره ی کریه جنگ را  می بینند و در وجودشان احساس می کنند. جنگ برای قدرت مندان قدرت بیشتری می آورد، ولی برای ما مردم مرگ، بی خانمانی، گرسنگی، و درد و رنج می آورد. جنگ هم مثل پدیده های دیگر، در بخش های مختلف جامعه تاثیرات متفاوت و حتّی متضادی به جای می گذارد. در جنگ چهره ی جامعه عوض می شود. یک فرمانده نظامی احساس غرور می کند و در جنگ ترفیع درجه می گیرد. جنگ برای بخشی، ثروت و منابع مالی می آورد، برای ما مردم امّا فلاکت بیشتر.

 در این ده روز که از جنگ می گذرد بسیاری خانه اشان را از دست دادند، و هرچه بیشتر می گذرد بی جایی و بی خانمانی بخش بزرگتری از مردم را در بر می گیرد. ششصد نفر جانشان را از دست دادند و سه هزار و پانصد نفر تا کنون مجروح شده اند. مردم در جنگ با مرگ دست و پنجه نرم میکنند. خرابی، بی خانمانی، ترس و دلهره، مسافرت اجباری، گرسنگی و مرگ!

امّا  برای کارگران و زحمت کشان جنگ به مراتب  چهره کریه تری دارد. سطح  وسیعی از زحمتکشان  با گرسنگی هم دست و پنجه نرم می کنند، ضمن این که امکان مسافرت و  اسکان در شهرها و مناطق امن را هم ندارند.

بی تردید امّا همدلی، همیاری و  کمک مردم به یکدیگر زیباترین جلوه از همبستگی در طول ده روز جنگِ اسرائیل و ایران است.

در طی این مدّت شاهد  فداکاری بخش هایی از جامعه نیز بوده ایم که بدون حضور آنان جان های بسیار بیشتری از دست می رفت. فداکاری آن هایی را می گوییم  که در شب‌های جنگی در مناطق جنگ زده و تحت خطر ماندند تا به کمک مردم بیایند؛ کادر درمان!