اتحاد کارگران انقلابی ایران

خبرهای روز ||| جنگ بین دو حکومت ضعیف کش ادامه دارد. در حالیکه اینجا و آنجا با اشکال مختلفی از شکل گیری روحیه جمعی و کار جمعی در بین توده های مردم در حمایت از آسیب دیده گان جنگ و مردم آسیب پذیر روبرو هستیم، در جبهه مقابل امّا جمهوری اسلامی نه تنها از هرگونه کمک های مستقل مردمی جلوگیری می کند، بلکه با سنگ اندازی و ایجاد فضای ناامن روانی از مردمان می خواهد که به یکدیگر اعتماد نکرده و همدیگر را زیر نظر بگیرند. در ایدئولوژی آنان هرکس که مزدور آنان نباشد، دشمن آنان است. دردِ دل شهروند تهرانی را در زیر بخوانید:

امروز سومین روز آغاز بمباران و موشک باران تهران است. شهرهای دیگر را نمی دانم ولی اینجا حال و روز خوبی ندارد. ما در منطقه تجریش زندگی می کنیم. به اصطلاح بالای شهر است ولی به همان شدت کوبیده می شود که شهرری و هفت تیر و نارمک.

امروز انفجار وحشتناکی در میدان تجریش رخ داد. خاله ام با پسرش  در ماشین در حال رانندگی بود که انفجار مهیبی رخ داد. خاله شانس آورد. ولی آسفالت های خیابان که به هوا پرتاب شده بودند، روی ماشینش فرود آمدند. سقف ماشین فرو رفت و هر دو شیشه عقب و جلو شکست.

خاله می گوید بیمه دارد، ولی شرکت بیمه گفته این حادثه شامل بیمه نمی شود. گویا باید در بیمه نامه می نوشتیم که در صورتی که جنگی رخ داد و ماشین ما داغان شد بیمه شامل حال ماشین بشود. خاله می گفت گور باباشون، ولی دلم برای اجسادی که به هوا پرتاب شدند، کباب است.

شاه لوله آب ترکید و (آب) همین جور از روی اجساد رّد می شد. روز بعد آقایان آمدند تا اجساد را ببرند و فکری به حال آبی که مثل رودخانه در تجریش جاری است بکنند. آب آشامیدنی خانه ها قطع شده است. من برای خودمان آب خریدم و بردم خانه همینطور برای خاله و همسایه ی پیرمان که می گوید بچه هایش در دهه شصت اعدام شده اند و کسی را ندارد.

من برای کمک کردن به محل انفجار رفتم. سرِکار که نرفته ام اقلا کمکی کرده باشم. چندتا بچه بسیجی دور محل حادثه جمع شده بودند. آب هنوز با فوران به هدر می رفت. جنازه ها را داشتند جمع می کردند. چقدر دلم می خواست کاری بکنم هرکاری هر کمکی!

باور کنید هزاران جوان مثل من می خواهند کمک کنند. ولی دولتیان همه چیز را به انحصار خودشان درآورده اند. حتی اجازه کمک کردن هم نداریم. فکر کنم باید خودمان دست بکار بشویم و ببینیم در محل مان کسی کمکی لازم دارد. چقدر احساس حقارت می کنم وقتی می بینم از نیروی جوانی ام استفاده نمی شود.