اتحاد کارگران انقلابی ایران

زاگرس سرمایه ملی ماست، اما دارد از بین می‌رود. جنگل‌های بلوط چهارمحال و بختیاری، که زمانی ۸۰٪ استان را پوشش می‌دادند، حالا یکی‌یکی به باغ و زمین کشاورزی تبدیل می‌شوند. اگر اقدامی نشود، تا ۲۰ سال دیگر چیزی از زاگرس نمی‌ماند.
طبیعت زخمی است، مردم خسته‌اند. نه فریادها کاری از پیش می‌برد و نه سکوت درمان است. ما با دستان خالی، نظاره‌گر ویرانی آینده‌ایم که زمانی سرسبز و زلال بود.
طبیعت دارد می‌میرد، و کسی پاسخ‌گو نیست.
آب نیست، درخت نیست، هوای پاک نیست…