اردیبهشت از نیمه گذشت. با نگاهی به رخدادهای این ماه شاهد تحرکات در بخش های مختلف مبارزه عمومی مردم کشورمان علیه جمهوری اسلامی می شویم. صدور بیانیه از سوی تشکلهای مستقل کارگری، مدنی و اجتماعی به مناسبت رویدادهای مهم اجتماعی، تجمعات اعتراضی- مطالباتی بخش های گوناگون طبقه کارگر، اعم از شاغلین و بازنشستگان، برای پیگیری مطالبات خود، اعلام همبستگی و حمایت تشکل های مستقل نقدا موجود و فعالین سیاسی، کارگری و مدنی از مبارزات همدیگر، و بویژه بکارگیری اشکال مختلف ابراز همدردی با بازمانده گان فاجعه ی اسکله رجائی در بندرعباس، رخدادهای اجتماعی متاثر از فقر و فلاکت ناشی از ورشکستگی اقتصاد و ناکارآمدی رژیم اسلامی -و شکل گیری گسترده اعتراضات مردمی به قطعی برق در بسیاری از شهرهای کشورمان- و اشکال گسترده ی بکار گیری سرکوب برای جلوگیری از رسا شدن صدای اعتراضات مردمی از سوی اطلاعاتیها و امنیتی ها در ماه اردیبهشت از برجستگی خاصی برخوردار هستند.
صدور بیانیه به مناسبت اول ماه مه در دستور کار تشکل های مختلف قرار گرفت. سندیکای شرکت واحد، کانون نویسندگان ایران، سندیکای هفت تپه، اتحاد بازنشستگان، جمعی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان اوین، کانون هماهنگی برای ایجاد تشکل های کارگری و مطالبه گران صندوق های مختلف بازنشستگی کرمانشاه، از جمله تشکلهائی بودند که با صدور بیانیه روز کارگر را گرامی داشتند. شورای هماهنگی کانون های صنفی فرهنگیان یک قدم فراتر رفته و فراخوانی برای شرکت در راهپیمائی روز کارگر داد. همزمان با بازداشت پنج تن از نمایندگان کارگران مترو، جمعی از کارگران مترو در واکنش به این بازداشتها بیانیه ای صادر، و خانواده ی معلم زندانی ولی میرزاسیدی در محکوم کردن و اعتراض به بازداشت وی نامه ای منتشر کردند.
اعتراضات خیابانی هم در دو هفته ی ابتدائی اردیبهشت به سیاق ماه های گذشته ادامه داشت. بیش از یکصد تن از بازنشستگان صنعت نفت در اهواز، سی تن از بازنشستگان خوزستان اهواز، بازنشستگان شرکت مخابرات در شهرکرد، خوزستان، اصفهان، کرمانشاه، بیجارِ کردستان، ایلام، تهران (سردار جنگل)، سنندج، تبریز، همدان، هرمزگان، زنجان، گیلان، صدها تن از بازنشستگان صنعت نفت در اهواز، صدها تن از بازنشستگان صنعت فولاد و معدن، چند ده تن از بازنشستگان تامین اجتماعی خوزستان اهواز، کارگران بازنشسته تأمین اجتماعی شوش، و صدها تن از بازنشستگانِ زن و مرد در کرمانشاه اعتراضات هفتگی و سراسری خود را پی گرفتند.
در کنار اعتراضات سراسری بازنشستگان شاهد اعتراضات جمعی از کارگران شرکت واحد، صدها تن از نیروهای رسمی شرکت نفت، بیش از یکصد تن از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، جمعی از کارگران صنعت نفت گچساران (حدودا چهل نفر)، صدها تن از کارگران ارکان ثالث صنعت نفت به همراه همسران و فرزندانشان، صدها تن از کامیونداران و رانندگان در ماهیرود (خراسان جنوبی)، کارگران خدماتی و فضای سبز شهرداری بهبهان، بیش از پنجاه تن از کارکنان اورژانس پزشکی ۱۱۵ (فوریت ها) رشت، جمعی از کارگران برق منطقه ای، کارگران گروه ملی فولاد، تعدادی از مرغداران استان خوزستان (حدودا بیست نفر)، جمعی از نانوایان شیراز، و تعدادی از مرغداران خوزستان هستیم. به این اعتراضات مطالباتی، تجمعات به مناسبت روز کارگر از سوی بخش های مختلف نیروی کاررا هم می شود اضافه کرد. نقش و حضور فرهنگیان در گرامیداشت روز کارگر پررنگ بوده است.
فاجعه انفجار در اسکله ی رجائی در بندرعباس، و غم و اندوه ناشی از کشته و زخمی شدن هزاران تن از کارگران موج بزرگی از حمایت ها از بازمانده گان این فاجعه را در بین بخش های مختلف مردم و بویژه رانندگان کامیون ها و کارگران ایجاد کرد. موجی که اگر بتواند منجر به ایجاد کارگروهی مستقل و متشکل از کارگران و رانندگان کامیون ها شود که امر پیگیری برای یافتن حقیقت چرائی رخدادن این فاجعه، مقصرین این رخداد و چگونگی امر پرداخت خسارات و غرامت به آسیب دیده گان و خانواده های آنها را دنبال کند، کار بزرگی صورت داده است. بیانیه ی همدردی و اعتراض سندیکای شرکت واحد، پیام تسلیت کانون نویسندگان ایران، روشن کردن شمع در پیاده روهای شهر رشت، سردادن شعار بندرعباس تسلیت تسلیت توسط بازنشستگان صنعت نفت اهواز، ابراز همدردی مردم کیش با بازمانده گان فاجعه، حرکت دسته جمعی رانندگان کامیون با پارچه نویس هائی که همبستگی آنها با آسیب دیده گان را به نمایش می گذاشت در بسیاری از شهرها، تجمع دانشجویان دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل در همبستگی با خانوادههای قربانیان انفجار، همبستگی مردم بندر انزلی با مردم مصیبت زده در رجایی شهر بندرعباس، و برپائی فستیوال کوچه در گرامیداشت یاد جان باخته گان و همبستگی با بازماندگان بخش کوچکی از موج بزرگی هستند که توسط رسانه های مستقل اطلاع رسانی شدند. هم چنین نباید امضای بیانیه توسط پانصد و پنجاه تن از اهالی هنر و ادبیات و رسانه در محکوم کردن صدور حکم زندان برای چهار نویسنده و روزنامه نگار خوزستانی، و محکوم کردن بازداشت پنج تن از کارگران مترو توسط سندیکای شرکت واحد را بدست فراموشی سپرد.
مبارزه ی مزد و حقوق بگیران برای تامین معاش ارتباط تنگاتنگی با دیگر رخدادهای اجتماعی دارد. حمایت از مبارزه علیه غارت و چپاول داشته های مردم توسط دارو دسته های مافیائی وابسته به حکومت، هم چنان که حضور در صفِ مبارزه برای آزادی بیان، بخشی از مبارزه طبقه مزد و حقوق بگیر برای رسیدن به عدالت و آزادی است. تجمع اعتراضی صدها تن از ذینفعان تعاونی مسکن «ونک زنگان» مقابل استانداری زنجان، تجمع مالکان زمینهای شهرک هوانیروز، تجمع دانشآموزان روستای «مکینه صلیحاویه» در هنگامه ی سفر استاندار خوزستان به شادگان، حضور جمعی از دوستداران فرهنگ و هنر (حدودا پنجاه تن)، در اداره ارشاد جمهوری اسلامی برای محکوم کردن حمله به فستیوال کوچه، برپائی برنامه آوازخوانی برای دختران دانش آموز (حدودا پانصد دختر با لباس فرم مدرسه)، برپائی سومین شب فستیوال » کوچه «، هو کردن مداح حکومتی در شب جشن قهرمانی تیم فوتبال تراکتور، تجمع حدودا پنجاه تن از آبداران (کارگران آب و فاضلاب روستایی) در برابر استانداری خوزستان، و تجمع اعتراضی بیش از دویست راننده کامیون در شهرستان رستمآباد، و همه و همه در بازه ی زمانی ی رخ داد که هم زمان ستاد امر به معروف اقدام به ارسال پیامک اجباری به شهروندان را از سرگرفت، یک شهروند مسیحی را در تهران بازداشت کردند، اخبار گرانی دوباره ی حبوبات سوهان روح شد، و خبر کمبود بیش از هشتصد قلم داروی مورد نیاز مردم و اعلام بی کیفیت بودن داروهای ساخت داخل توسط رئیس مجلس رژیم بخش دیگری از فساد ساختاری را هویدا ساخت.
در حوزه ی سرکوب شاهدیم که رژیم هفته های پُرکاری را داشته است. مرخصی راحله راحمی پور تمدید نشد، محمود صدیقیپور، فعال صنفی فرهنگیان گیلان را برای چند ساعت بازداشت و سپس آزادش کردند، تعدادی از معلمان تهران را در روز کارگر بازداشت و سپس آزاد کردند، پنج نفر از کارگران معترض مترو را بازداشت کردند، معلم همدانی را پیش از مراسم روز کارگر بازداشت و سپس آزاد کردند، سنگ مزار کیان پیرفلک را شکستند، فرزانه قره حسنلو را در زندان وکیل آباد با محدودیت های بیشتری روبرو کردند، ده تن از زنان زندانی سیاسی را از ملاقات حضوری و کابینی محروم کردند، برای احسان فریدی، دانشجوی ۲۲ ساله مهندسی ساخت و تولید دانشگاه فنی تبریز، و پیمان فرح آور شاعر گیلانی حکم اعدام صادر کردند، و اتهام تبلیغ علیه نظام، توهین به رهبری و عضویت در گروه های معاند ودود اسدی پنج سال و نیم حکم گرفت. از آن سو شاهدیم که هشت تن از خانواده های زندانیان محکوم به اعدام با در دست گرفتنِ دست نوشته ی نه به اعدام مقابل اوین تجمع کردند، بیش از پنج هزار و ششصد نفر خواستار لغو حکم اعدام پخشان عزیزی شدند، زندانیان حاضر در کارزار سه شنبه های نه به اعدام فاجعه ی انفجار اسکله ی رجائی را هم محکوم کردند، و جمعیتی بالغ بر دویست نفر از مردم دزفول برای جلوگیری از اعدام دو جوان در مقابل فرمانداری دزفول تجمع کردند. مجوعه ی رخدادهای این حوزه نشان می دهد که اولا رژیم اسلامی از شکل گیری هرحرکت جمعی و خصوصا سازمان یافته در بین اردوی مزد و حقوق بگیران وحشت دارد و به همین دلیل امسال هم قبل از فرارسیدن روز جهانی کار بازداشت فعالین این حوزه را در دستور کار قرار داد. دوما اینکه جنبشِ نه به اعدام سرِ باز ایستادن ندارد.
اردیبهشت امسال یک ویژه گی دیگر را به نمایش گذاشت. ناترازی ها، عدم سرمایه گذاری زیرساختی، و تخریب داشته ها توسط باندهای رنگارنگ حکومتی برای تحصیل سود بیشتر برای خود و هم پالکی هایشان، نابودی زیرساخت ها را در بخش های مختلف رقم زده است. سالهاست که کارشناسان مستقل هر حوزه، اعم از محیط زیست، آب و برق هشدار داده بودند که در آینده ی مسیری که جمهوری اسلامی در پیش گرفته چیزی جز تاریکی دیده نمی شود. قطعی های با برنامه، و اکنون بدون برنامه ی برق کار و زندگی را برای مردم سخت و تامین معاش را برای بخش بزرگی ناممکن ساخته است. اعتراضات به ناترازی آب و برق به شکل گسترده شکل گرفته است. اعتراض کشاورزان منطقه گرمسار و آرادان به عدم توزیع عادلانه آب، تجمع اعتراضی اهالی خانمیرزا علیه تخریب طبیعت توسط سنگشکنها، تجمع جمعی از دانشجویان دانشگاه بهشتی -حدودا پنجاه تن- در پی قطعی طولانیمدت آب و برق در خوابگاه کوی خواهران واقع در ولنجک، تجمع اعتراضی کسبه شهرری مقابل اداره برق، تجمع صدها تن از مردم اردکان یزد در مقابل اداره برق در اعتراض به قطع پیاپی و طولانی مدت برق، اعتراض مردم بهبهان به قطعیهای مکرر برق و آب، دعوت و فراخوان به تجمع اعتراضی نسبت به قطعیهای مکرر برق در ساری، قطعی برق و وضعیت فاجعه بار بخش کشاورزی و آبزیپروری، اعتراض نانواها مقابل اداره برق در زاهدان، شیراز و کرمان، تجمع حدود سی تن از مردم داراب در مقابل اداره ی برق و بستن خیابان در اعتراض به قطع برق، اعتصاب در شهرک صنعتی خیرآباد اراک به دلیل قطعی مکرر برق، و تجمع صدها تن از نانوایان اندیمشک مقابل فرمانداری این شهر در اعتراض به عدم واریز یارانه ها، نبود بیمه و مشکلات ناشی از قطع فلج کننده برق، بخشی از اعتراضات روزهای اخیر علیه قطعی برق هستند. واکنش بالائی ها امّا از جنس بی دردی است. مهدی مسائلی دبیر سندیکای صنعت برق می گوید مردم بادبزن و آفتابه تهیه کنند. این در حالیست که معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی صدوقی یزد از وارد شدن خسارات سنگین مالی به دستگاهها و تجهیزات مراکز درمانی این استان به علت قطع مکرر برق خبر می دهد و رئیس شورای هماهنگی شهرکهای صنعتی می گوید اگر قرار است مردم برق تولید کنند، وزارت نیرو را تعطیل کنید. خبرگزاری تسنیم وابسته به سپاه انگشت اتهام را به سوی مافیاهای جناح مقابل نشانه رفته و نوشته است که ردّ پای فرزند وزیر نیرو را باید در قطعی برق و واردات موتورهای برق جستجو کرد.
مرور رویدادهای اعتراضی اردیبهشت ماه در حدی که صورت گرفته است، و مطالبه گری، واکنش های لایه های مختلف مزد و حقوق بگیران نسبت به مبرم ترین مسایل اجتماعی بسهولت یک حفره بزرگ را نمایان می کند. میان دهها و صدها حرکت و کنش اعتراضی در حوزه های کارگری، صنفی و اجتماعی، علیه سرکوب آزادی بیان؛ علیه سلب حق حیات، علیه تخریب محیط زیست و علیه نابودی شرایط زندگی اکثریت مردم، یک پل پیوند وجود ندارد؛ پلی که بتواند همه داشته های مبارزاتی و جاافتاده موجود را به نقطه عزیمتی برای شکل دادن به همگرایی بزرگ و سراسری اعتراضات و مطالبات رشته های مختلف و بخش ها و لایه های متفاوت اردوی بزرگ دهها میلیونی کار و زحمت جامعه تبدیل کند. چنین پلی همان بلوک نیروهای منسجم و سازمان یافته ای است که اکنون بار مطالبه گری و هزینه های آن را در بخش های مختلف به پیش می برند. آنان می توانند با حفظ کامل استقلال عمل در حوزه های کنشگری خویش، امکان هم افزایی موثر قدرت جنبش اعتراضی را از طریق شکل دادن به بلوکی از نیروهای همگرا فراهم سازند.
مطالب مرتبط:
خبرها و رخدادهای جنبش کارگری – اردیبهشت ماه
درس های سه سال مطالبه گری کارگران نفت
مطالبات اصلی مردم یک هفته پس از انفجار در بندر رجایی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه