برای جنبش کارگری در ایران و حامیان و کنشگرانش، روز جهانی کارگر فرصتی است در جهت تاکید مجدّد بر مطالبات مهم و اساسی طبقاتی توده کارگران علیه کارفرمایان و حاکمیت اسلامی، لزوم اتحاد و همبستگی در صفوف خود و تشکیل صف مستقل نیرومندی با همسرنوشتان برای پیگیری مبارزه مشترک و متحد علیه ریشه های انواع ستمگری ها و نابرابری های طبقاتی در جهت تغییر بنیادی وضع موجود.
امسال هم شاهدیم که گرایش های متفاوت درون جنبش کارگری در آستانه ی اول ماه در بیانیه ها و فراخوان های خود بر اولویت های متفاوتی تاکید کرده اند. از توجه به لزوم برانداختنِ کلیت نظام سرمایه داری اسلامی و بسنده نکردن به طرح مطالبات صرف اقتصادی، تا لزوم درآمیزی مطالبات معیشتی نیروی کار با مطالبات سیاسی در جهت برچیدن هر چه سریع تر مانع استبداد سیاسی با هدف مهیاسازی پبشروی های بعدی جنبش کارگری در شرایط مساعدتر، از تاکید بر مطالباتی چون حذف شرکت های پیمانکاری، امنیت شغلی، افزایش دستمزدها منطبق با نرخ تورم و سبدِ معیشت، ایمنی محیط کار، مزد برابر در برابر کار برابر برای زنان و مردان، حق تشکّل یابی مستقل، آزادی بی قید و شرط فعالین کارگری و صنفی ی دربند تا لغو اعدام، آزادی زندانیان سیاسی، پایان دادن به مهاجرستیزی، برچیده شدن فضای جنگی، رفع تحریم های اقتصادی و رشته ای از مطالبات عام و خاص بخش ها و لایه های مختلف مزد و مستمری بگیران.
مجموعه ی بزرگی از مطالبات عام و خاص نیروی کار کشور سالهاست که با وجود اعتراضات مستمر و پیگیرِ مطالبه گران برآورده نشده و در عوض پا به پای افزایش ناترازی های زیرساختی و گسترش دامنه تاثیرات متقابل انواع بحران ها و بن بست های لاعلاج و هلاکت بار زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی برهم، دامنه سرکوب مطالبات لایه های مختلف شدّت یافته و سرکوب چندلایه تر و هدفمندتر دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی همچنان راه پیشروی موثر بر تغییر توازن قوا علیه حاکمیت را برای جنبش کارگری و جنبش های هم سرنوشتِ با آن دشوار ساخته است.
حلقه اصلی در شرایط کنونی برای درهم شکستن این دشواری ها تاکیدِ موکد و دگرباره بر مطالبات پایه ای لایه های مختلف اردوی کار و یا مطالبات مشترک دو حوزه پیکار برای نان و آزادی؛ همچنین افزایش فوری وزن مطالبات سیاسی در سبد مطالباتی به نام شرایط حساس، استخوان سوز شدن تورم، فشار گرسنگی و…. غیره نیست، حلقه اصلی، در کلیه حوزه های مطالبه گری جنبش کارگری عبارت است از سازماندهی کارگروههای مبارزه برای مطالبات اصلی لایه های مختلف اردوی کار، برای مطالباتی که سالهاست در آستانه اول ماه بر آنها تاکید کرده ایم. مثلا تا زمانی که ما قدرت بسیج بسیار محدودی در یکشنبه های اعتراضی بازنشستگان تامین اجتماعی پایتخت و یا در بسیاری از کلانشهرهای دیگر داریم و نتوانسته ایم راهی برای همگرایی کنشگرانه گروههای مختلف مطالبه گر که اسباب گسترش نیرو شود پیدا کنیم؛ همچنین قادر به ایجاد کارگروه مشترک برای هماهنگی شعارها و مطالبات لایه های مختلف مطالبه گران بر پایه فصل مشترک های مطالباتی خاص آنان و یا حتی همزمانی ساده تجمعات و تجمیع نیرو از این طریق نبوده ایم، قطعا درجه رادیکال بودن شعار و مطالبه و یا تاکید بر لزوم درآمیزی فوری آن با مطالبات سیاسی کمک موثری به توده ای شدن دامنه اعتراضات و اعتصابات نخواهد کرد.
تشکیل کارگروههای مستقل پیگیری مطالبات لایه های مختلف نیروی کار از طریق پیوندهای موجود در شبکه های اجتماعی که برای حفظ موجودیت شان قطعا نمی توانند شکل علنی داشته باشند، سنگ بنای سازماندهی مطالباتی و درجه درآمیزی مطالبات اقتصادی و سیاسی متناسب با توازن قوا و شرایط و موقعیت متفاوت هستند. بدون توده ای شدن اعتراضات و اعتصابات اردوی کار و صرفا با فراخوان به سرنگونی نظام سرمایه داری و واژگونی استبداد و تکرار مطالبات نابرآورده کارگری در بیانیه های اول ماه مه، نمی توان توازن قوا را به سود جنبش کارگری تغییر داد و بدون ایجاد کارگروههای مستقل پیگیری مطالبات از درون پیوندهای موجود در میان فعالین میدانی نمی توان مقدمات اولیه توده ای شدن اعتراضات و اعتصابات را فراهم کرد.
ناترازی موجود میان وزن بخش سازمان یافته جنبش کارگری ما (که هم اکنون بسیار کوچک است ) و وزن بخش سازمان نیافته (که هم اکنون بسیار بزرگ است) از طریق چرخش احتمالی بخش بزرگ و انبوه سازمان نیافته بر محور هسته ای بزرگ تر از هسته های دیگر در میان بخش سازمان یافته در سر بزنگاههای حساس (شبیه نیروی جاذبه ای که توده بزرگ سحابی را بر محور یک سیاره به حرکت درمی آورد) چنانچه با طرح های روشن و عملی در جهت ایجاد کارگروههای مستقل پیگیری مطالباتی در میان لایه های مختلف نیروی کار همراه نشود، به تدریج علاوه بر بی قواره گی، می تواند ضربه پذیری در جنبش کارگری را بالا ببرد.
بنابراین اصلی ترین و مبرم ترین اولویت شرایط کنونی ایجاد کارگروههای مستقل و غیر علنی پیگیری مطالباتی در میان کارگران، در میان پرستاران، در میان کارکنان بخش های خدمات، در صنعت نفت، در میان زنان، دانشجویان، جوانان، بازنشستگان، مالباختگان و گروههای خاص نظیر توان خواهان، بی خانمانان، حاشیه نشینان و… است.
نُهم اردیبهشت هزار و چهارصد و چهار
مطالب قدیمی:
مبارزه موثر برای سطح معیشت اردوی کار در شرایط تداوم سرکوب مزدی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه