صبا به تهنیتِ پیرِ مِیفروش آمد – که موسمِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد
هوا مسیحِنفس گشت و باد نافهگشای – درخت سبز شد و مرغ دَر خروش آمد
تنورِ لاله چنان برفروخت بادِ بهار – که غنچه غرقِ عَرق گشت و گل به جوش آمد
طبیعت پس از پشت سرنهادنِ زمهریرِ سرمای زمستان سرزندگی را نویدی دیگر می دهد. و نوروز نماد این باززائی ست.
در محدوده جغرافیائی بسیاری از سرزمین ها، مردم به تبعیت از این نوزائی، روز نخست آن را به جشن و پایکوبی می پردازند. این آئین کهن ساکنان این سرزمین ها، بویژه در شرایط کنونی مردم کشور ما را، به جنگ با سیاهی و تباهی دعوت می کند.
در این زمانه که جمهوری اسلامی، با درنده خوئی زندگی را بر مردم در تنگنا نهاده است، دستاوردی جز سرکوب، زندان و گسترش فقر و سَرَک کشیدن به حریم زندگی مردم و روا داشتنِ ستم معیشتی برای مردم نداشته و ندارد. پس هر گونه روزنه ای که برای ابراز مخالفت با این بیدادگری برای مردم فراهم شود، به آن دست می یازند. نوروز صرف نظر از اینکه جشن طبیعت و نوزائی است، امکان و نمادی هم، برای دهن کجی بر این حکومت چهل و شش ساله ی پیشاتاریخی است.
زندگی نیازمندِ تازگی و نوخواهی ست. و تنها با تلاش برای رسیدن به آن، و با ابراز شادی و پایکوبی جمعی می توان تا حدی از رنج و آزاری که این رژیم برمردم تحمیل کرده است، کاست. امسال جشن و پایکوبی دسته جمعی مردم کشورمان در استانهای مختلف، در طبیعت و در کوی و برزن شهرها و روستاها، بویژه جشن چهارشنبه سوری در کردستان، نمونه ی بارزی از استفاده ی مردم از این جشن برعلیه ظلم و ستم و بیداد جمهوری اسلامی بوده است.
این تلاش مردم با تمام فقر و ظلمی که برآنها تحمیل شده است -برخلاف خواسته ی حکومت- نمایشی از مخالفت با بیدادگری ی بی حدوحصر این رژیم پیشاتاریخی و نابهنگام، که با هرگونه شادی و شادمانی سرِ جنگ دارد، را به نمایش می گذارد. نقش و حضور پرشمار و پرشور زنان را در این مراسم نمی توان نادیده گرفت.
با این امید به پیشواز سال نو می رویم که سال نو سالی باشد که مبارزه مردم برای بدست آوردن آزادی و عدالت به ثمر نشسته و بتوانند با اتحاد و همبستگی خود را از شّر این رژیم واپسگرا و نکبت بار برهانند. چنین بادا!
ز فکرِ تفرقه بازآی تا شوی مجموع – به حکمِ آن که چو شد اهرمن، سروش آمد
چهارشنبه بیست و نهم اسفند هزار و چهارصد و سه
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه