سرانجام روز یکشنبه دوازده اسفند موعد هدیه نوروزی پیش هنگام جبهه پایداری و وفاقیون در مجلس به دولت پزشکیان فرا رسید و همتی به خوبی و خوشی با ۱۸۲ موافق استیضاح و ۸۹ رای مخالف در ماجرایی که بی شباهت به تثاتر دراماتیک ارزان مایه نبود برکنار شد. در این رابطه چند نکته گفتنی است:
اولا: برکناری همتی به معنای هیچ تغییری در سیاست های اقتصادی جاری نیست. جناح استیضاح کننده هم اگر سکان اداره دولت را به دست بگیرد همین آش است و همین کاسه. وزیر اقتصاد بعدی هم سیاست های کنونی را با شدت و ضعف ادامه خواهد داد. فقط آدم می رود و آدم می آید و همان سیاست پیگیری می شود. همتی رفته است و قطعا یکی مثل او در راه است.
ثانیا: تهیدست سازی شتابان مردم با اجرای سیاست جراحی اقتصادی سریع و وحشیانه در ماههای شکل گیری دولت پزشکیان، علیرغم قیل و قال نمایندگان مخالف، عامل عزل همتی نبود. تلاش ناکام و محکوم به شکست او برای یکسان سازی نرخ ارز در کنار تشدید فقر و فلاکت برای طبقات محروم و زحمتکش، میدان عمل رانت خوارانی که ارز دولتی می گرفتند و واردات حاصله را به قیمت ارز آزاد در بازار می فروختند محدود می کرد. قدرت مافیایی این غارتگران رانتخوار که همگی از ستون های خیمه ولایت مطلقه فقیه هستند در حدّی است که بدون تصفیه اساسی و گسترده در ارکان و ستون های نظام نمی توان جلوی رانت خواری و ویژه خواری آنها را گرفت.
یک نمونه روشن آن بودجه های کلانی است که با وجود کسر بودجه عظیم به همین نهادهای زاید و انگلی در بودجه سال آینده اختصاص داده شده و پزشکیان ترسوتر و بی جربزه تر از آن است که بخواهد اعتراضی به این سهم بکند. او حداکثر می تواند از امام اول شیعیان نقل قول های بیشتری بیاورد، و کار بیشتری صورت نمی دهد زیرا می داند که اگر بخواهد با رانت خواران اعظم بارگاه ولایت دربیافتد، با خود او هم مثل وزیرش معامله خواهند کرد. و احتمالا با پس گردنی عذرش را خواهند خواست.
ثالثا: با وجود خدمات بزرگی که دولت پزشکیان به دستگاه ولایت فقیه در این شرایط بحرانی در ماههای موجودیتش کرده است، شاهد بودیم که «آقا» که از شیر مرغ تا جان آدمیزاد در همه چیز سیاست های نظام از پشت دخالت می کند، حاضر نشد حمایتی از همتی صورت دهد و اجازه داد که او سقوط کند. یکی از دلایلش این است که او در این سقوط دینفع است. در حالی که سیاست های او و دستگاه اصلی قدرتی که با نهادهای تابعه اش ایجاد کرده عامل اصلی وضع فلاکت بار کنونی کشور است و نهادهای وابسته به رهبری علاوه بر سهم کلان از بودجه، بیش از شصت درصد اقتصاد کشور را بدون پرداخت مالیات و عوارض تحت کنترل دارند، به جای این که در کانون توجه افکار عمومی معترض قرار بگیرند، کارگزاری را وسط معرکه می کشند و با استیضاح دراز می کنند. از این طریق، هم نقش خودشان را پنهان می کنند، هم سعی می کنند روی نفرت برحقی که از سیاست های تباهی آور وزیر اقتصاد در افکار عمومی و بویژه در لایه های اعماق شکل گرفت.موج سواری کنند؛ و هم به جامعه آدرس غلط می دهند که گویا همتی کاره ای بوده و بدبختی های فعلی محصول اقدامات و سیاست های او است. در حالی که همتی در جریان استیضاح نشان داد که حتی وقتی قرار می شود به عنوان بُزِ بلاگردان سیاست های رهبر ذبح شود علیرغم اعتراف به این که «ظرف هفت سال گذشته ده میلیون نفر به زیر خط فقر رفتند» به سلاخانش اطمینان می دهد و به حامیان پیام که «از من نخواهید اطلاعاتی را بدهم که دشمن شاد شود» و یادآور می شود که «سعی میکنم در چارچوب منافع ملی صحبت کنم.»
خامنه ای تا زمانی که کارگزارانی مثل همتی و خود پزشکیان داشته باشد خیالش جمع است که آماج مستقیم اعتراض به سیاست های فلاکت گستر نظام جمهوری اسلامی قرار نمی گیرد.
رابعا: بحران اگر دامنه بیشتری پیدا کند و «فشار حداکثری» (اگر همانطور که پزشکیان با گفتن این که «خیلی از کشتی های ما در دریا دچار مشکل شدند. معلوم نیست چگونه باید نفت خود را تحویل بدهند» ) عملا جلوی صادرات نفت را بگیرد، جناح اکثریت مجلس با حمایت خاموش رهبر، ممکن است به عنوان روزنه گشایی با هدف تخلیه فشار متراکم انفجاری خشم و اعتراض مردم، کسان دیگری را هم در کابینه پزشکیان قربانی کند. کسانی که حذف همتی را «مجلس ختم وفاق» توصیف کرده اند، شناخت درستی از ظرفیت های واقعی «روزنه گشایان» و احتمال تکرار استیضاح همتی در مورد وزرای دیگر ندارند. ماجرای مردم با جناح های حاکمیت و رقابت ها و کاسبکاری هایشان فراتر از ماندن و رفتن این یا آن مهره نیمه سوخته است. بدون جمع کردن کل این بساط راهی وجود ندارد
یکشنبه دوازده اسفند هزار و چهارصد و سه
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه