استانهای البرز، اصفهان، زنجان، هرمزگان، خوزستان، و کهکیلویه و بویراحمد در هفته اخیر شاهد اعتراضات پرستاران، بهورزان، پزشکان و داروسازان بود. عدم پرداخت بدهی بیمارستان ها و داروخانه های طرفِ قرارداد تامین اجتماعی توسط این سازمان، عدم پرداخت مزایا و کارانه ی پرستاران و کمبود نیروی پرستاری، عدم پرداخت معوقات پرستاران، عدم پرداخت ترمیم حقوق و احتساب دو سال سنوات خدمتی بهورزان، و اعتراض به کاهش حقوق پرستاران از مطالبات کادر پزشکی در این هفته بود. علاوه بر سختی کار متداول در بین کارکنان بخش بهداشت، با توجه به نقش واسطه ای آنها بین بیماران و کارفرمایان دولتی و غیردولتی؛ و بواسطه ی نابودسازی زیر ساخت های لازم برای یک زندگی با استانداردهای بهداشتی حداقلی توسط حکومت، آنها با استرس دائمی و تحت فشار عصبی از سوی بیماران و همراهان آنها نیز مواجه هستند. پرستاران و کارکنان بخش بهداشت هم بخشی از قربانیان سیستمی هستند که ارائه خدمات پزشکی استاندارد به بیماران و همراهان آنها را فدای سود و منافع گروهی خاص کرده است.
تا جایی که به اعتراضات پرستاران در هفته اخیر مربوط است فراموش نکرده ایم که در آبان ماه سال گذشته درجریان دومین موج اعتراض و اعتصاب پرستاران در بیش از هجده شهر کشور اصلاح حکم متناسب با تورم (حق شغل، حق شاغل و… حقوق دریافتی زیر سی ملیون تومان نباشد) برقراری فوق العاده خاص با ضریب سه و گنجاندن آن در حکم، اجرای دقیق تعرفه پرستاری، اجرای مشاغل سخت و زیان آور، ممنوع اعلام کردن اضافه کار اجباری جهت ارتقاء کیفیت خدمات رسانی نیروی انسانی و ایجاد امنیت شغلی شش مطالبه مهم پرستاران بود. بعد از یک سال نه تنها هیچ یک این مطالبات برآورده نشده که در اعتراضات هفته گذشته مواردی نظیر عدم پرداخت مزایا و اضافه کاری ها، کمبود نیرو، اضافه کاری و حتی نداشتن لباس در بخش خدماتی از دلایل اعتراضات بود. از آن بدتر مورد اعتصاب وتجمع اعتراضی پرستاران و کارمندان اداری و خدماتی بیمارستان آریا در اهواز بود که برعلیه کاهش حقوق صورت گرفت. به عبارت دیگر نه تنها دو دور اعتراضات گسترده و سراسری پرستاران در سال گذشته هیچ ثمری نداشت که تجاوز به حقوق پرستاران را در شرایط رشد شدید تورم و بی ارزش شدن دستمزدها تشدید کرده و حقوق پرستاران را کاهش داده اند.
اتحاد کارگران ایران، سال گذشته در تحلیلی از وضعیت اعتراضات پرستاران در جریان دور دوم اعتراضات آنان در آبان ماه گذشته خطر شکل گیری همین احتمال بازپس گیری حقوق پرستاران و عدم تحقق مطالبات اصلی آنان را یادآور شده و زمینه های آن را مطرح کرده بود. آن زمان با اشاره به رو شدن وعده های دروغ مسئولان در مورد مطالبات پرستاران که زمینه ساز موج دوم اعتراضات شده بود نوشتیم: «سرنوشت مطالبات پرستاران و رو شدن دروغ گویی و وقت کشی مسئولان نسبت به این مطالبات، بار دیگر حقیقتی را که هزار بار به شکل های مختلف، در سطوح متفاوت و برای لایه های مختلف جنبش مطالباتی تجربه شده، به سطح کشیده است: هیچ چیز را بدون گسترده ترین و پیگیرترین رویکرد اعتراضیِ نتیجه محور، محکم ترین و پایدارترین اتحاد عمل مطالباتی مستقل از همه جناح ها و دسته بندی های حکومتی، و بدون همگرایی های نهادینه با لایه های همسرنوشت مطالبه گر نمی توان بدست آورد. اگر هم امواج اعتراضی پرستاران و کادر درمان، به عقب نشینی جزئی و دوره ای، در زمینه ای معین از سوی مسئولان منجر شود، به مجرّدِ از هم پاشاندن معترضان با رویکردهای امنیتی، همان را هم پس می گیرند. ضمن این که همان عقب نشینی را هر قدر که بتوانند آگاهانه و عامدانه به چنان شکل نارسا و شرم آوری پیش می برند که مطالبه گران عطایش را به لقایش ببخشند».
در یک سال اخیر درست همین اتفاق افتاده است. از میان همه مطالبات تنها روی اضافه کاری و آن هم نه حذف اجبار به اضافه کاری که خواست پرستاران بود که وعده افزایش قیمت ساعت اضافه کاری را دادند. بعد از تهدید و ارعاب پرستاران مستقل و مطالبه گر و منحرف کردن اعتراضات آنان و کشاندن شان از سوی جریان اصلاح طلب به این که تا روز پرستار منتظر اجرای وعده ها باشند و اقدامی اعتراضی صورت ندهند، به تدریج میزان وعده ی داده شده را هم پائین کشیدند و حالا حتی اصل حقوق را هم نمی دهند و یا کم می کنند. و تعرض به مطالبات برحقّ پرستاران در حدی است که دوباره به اعتراض آنان منجر شده است.
همین امروز اگر آسیب شناسی علت ناکامی مطالبه گری یک سال و نیم اخیر پرستاران به محور گفتگوی تشکل های مجازی پرستاران در شبکه های اجتماعی تبدیل شود، نیروها و گرایش هایی که به عنوان خدمتگزاران حراستی ها و امنیتی ها در درون بدنه پرستاری نقش داشته اند و یا با جلوگیری از شکل گیری تشکل مستقل صنفی و مطالباتی پرستاران از طریق تبدیل مطالبه گری به دکان سیاسی تازه برای سهم خواهی خویش در میان باندهای قدرت در نظام بهداشت و درمان اقدام کرده اند قطعا زمین و آسمان را به هم می بافند ولی مسئولیتی در زمینه عقب نشاندن جریان مطالبه گری پرستاران قبول نخواهند کرد.
واقعیت این است که مطالبات پرستاران ایران را با مهاجرت یا ترک کار نمی توان پاسخ داد. پرستاران در ایران به عنوان بخشی از نیروی کار چاره ای ندارند جز این که روی پای خود بایستند؛ با وجود همه فشارهای امنیتی و برخوردهای حراستی، تشکّل واقعا مستقلی از خود ایجاد کنند و اتحاد عمل پایدار با تشکل های مستقل کارگری، معلمان و بازنشستگان و سایر لایه های مطالبه گر و تشکل های مستقل هم رشته در سطح بین المللی برای مقابله با تعرضات حاکمیت شکل دهند. راه دیگری وجود ندارد.
چهارشنبه هشتم اسفند هزار و چهارصد و سه
مطالب قدیمی:
از دوشنبه تا دوشنبه – اخبار و گزارشات هفت روز هفته
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه